Suurah Taa-Haa — Aayad 127

Macnaha Erayada:

• أَسْرَفَ (Asrafa): ku xadgudubka iyo dhaafista xadka, gaar ahaan ku qunqaalashada xumaanta iyo caasiga Eebe.
• بِآيَاتِ رَبِّهِ (Biyaayaati Rabbihi): calaamooyinka Eebe ee ku sugan kitaabkiisa iyo farta kuu sheegaysa xaqa.
• أَشَدُّ (Ashaddu): ka daran, ka kulul, ka xanuun badan.
• أَبْقَى (Abqaa): ka hadhid badan, aan dhammaanayn, joogto ah.

Tafsiirka:

Sidaan ku ciqaabnay kuwii hore ee xaqa diiday, saas oo kale waxaan ku ciqaabi doonnaa ruux kasta oo xadgudba oo ku qunqaalasha xumaanta iyo caasiga Eebe, isagoon rumeyn calaamooyinka Eebihiis oo ah kitaabkiisa iyo fariimihiisa. Kuwaas oo xaqa iyagoo og diiday, waxaa ku dhacaya ciqaab adag oo dunida ah, iyadoo ay ku noolaan doonaan nolol cidhiidhi ah oo xun. Laakiin ciqaabta Aakhiro ee loo diyaariyay kuwaas ayaa ka daran oo ka xanuun badan ciqaabta dunida, waana joogto ah oo aan weligeed dhammaanayn, ma aha sida ciqaabta dunida oo dhammaata ama la fududeeyo. Ciqaabta Aakhiro waa mid ku sii socon doonta waligood, iyadoo ay ku noqon doonaan kuwa Eebe ka fogaaday si joogto ah.

Faa'iidooyin laga soo qaadan karo:

1. Digtoonida xadgudubka: Ayada oo aan ognahay in Eebe uu ciqaabo kuwa xadgudba, waa in aan ka fogaannaa xumaanta oo dhan, gaar ahaan shirkiga iyo caasiga Eebe.
2. Qiyaasta ciqaabta Aakhiro: Ciqaabta Aakhiro waa mid aad uga daran tan dunida, sidaas darteed waa in aan u dhiirranaannaa in aan ku shaqayno wanaagga si aan uga badbaadno.
3. Muhiimadda iimaanka: Iimaanka calaamooyinka Eebe waa asaaska nolosha wanaagsan, waana sababta lagu helo naxariista Eebe iyo badbaadada ciqaabtiisa.