Сураи Та Ха — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «قَوْلًا لَّيِّنًا»: сухани нарм ва мулоим, ки дар он дуруштӣ ва сахтгирӣ набошад.
• «يَتَذَكَّرُ»: панд гирад, аз ғафлат бедор шавад ва ҳақиқатро ба ёд оварад.
• «يَخْشَىٰ»: аз Худо битарсад ва аз саркашӣ даст кашад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) фармон дод, ки ҳангоми даъвати Фиръавн ба сӯи ӯ бо сухани нарм ва мулоим муроҷиат кунанд, на бо дуруштӣ ва таҳдид. Онҳо бояд суханонеро ба кор баранд, ки дили шунавандаро нарм кунад ва ӯро ба андеша водорад. Ҳикмати ин амр он аст, ки шояд Фиръавн панд гирад, аз ғафлаташ бедор шавад ва ё аз Худои Таъоло битарсад ва тавба кунад. Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо бояд бо раҳм, ҳикмат ва сухани некӯ сурат гирад, зеро мақсад расидан ба дили инсон ва бедор кардани ӯст, на танҳо гуфтани ҳақиқат бо сахтӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ислом дини раҳмат ва нармӣ аст; ҳатто бо душмани саркаш низ бояд бо сухани мулоим муроҷиат кард.
• Даъват ба Худо бояд бо ҳикмат ва одоб сурат гирад, то дили одамон ба ҳақ наздик шавад.
• Умед ба ҳидоят ҳатто дар ҳаққи шахси гуноҳкор ва саркаш бояд вуҷуд дошта бошад.
• Нармӣ дар сухан метавонад сабаби бедор шудан ва тавбаи инсон гардад.
• Ин оят ба мусулмонон таълим медиҳад, ки дар даъват ва насиҳат аз дуруштӣ ва таҳқир дурӣ ҷӯянд ва бо раҳм бо мардум муносибат кунанд.