Surja Ta Ha — Ajet 44

Kuptimet e fjalëve:

• Kawlan layyinan (قولًا ليّنًا): fjalë e butë, e ëmbël, pa ashpërsi dhe pa dhunë në shprehje.
• Yatadhakkaru (يتذكّر): të mendojë, të marrë mësim dhe të kujtojë fuqinë e Zotit.
• Yakhsha (يخشى): të ketë frikë në zemër nga Zoti dhe të druajë dënimin e Tij.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar i urdhëron Musait dhe Harunit, paqja qoftë mbi ta, që kur të shkojnë te Faraoni – i cili kishte kaluar çdo kufi në mosbesim dhe tiraninë – t’i flasin atij me fjalë të buta dhe të sjellshme, pa ashpërsi e pa fyerje. Kjo është një mënyrë e urtë dhe e dashur, sepse fjala e butë prek zemrat dhe hap dyert e mendimit. Qëllimi i kësaj butësie është që Faraoni ndoshta të zgjohet nga mendjemadhësia e tij, të mendojë për fuqinë e Allahut dhe të kthehet nga rruga e gabuar, ose të ketë frikë në zemër nga Zoti dhe të pranojë të vërtetën. Kjo tregon se edhe armiku më i madh i fesë nuk duhet të përballet me ashpërsi në fillim të thirrjes, por me butësi dhe urtësi, sepse qëllimi është udhëzimi dhe shpëtimi i tij, jo poshtërimi.

Përfitimet nga ajeti:

1. Thirrja në rrugën e Allahut duhet të fillojë me butësi dhe dashamirësi, edhe kur thirrja i drejtohet dikujt që është larguar shumë nga e vërteta, sepse zemrat e buta hapen më shpejt ndaj së vërtetës.
2. Fjala e mirë dhe e butë është një prej mënyrave më të suksesshme për të ndikuar te njerëzit, sepse ajo i qetëson zemrat dhe i bën ata të dëgjojnë me vëmendje.
3. Thirrësi në Islam nuk duhet të ndjekë emocionet e tij, por duhet të synojë rezultatin – udhëzimin e njerëzve – edhe nëse kjo kërkon durim dhe durim ndaj të tjerëve.
4. Islami është feja e mëshirës dhe e urtësisë, e cila kërkon që edhe armiqtë më të mëdhenj të ftohen me butësi, sepse ndoshta Allahu do t’ua hapë zemrat e tyre.
5. Shpresa për udhëzim nuk humbet kurrë, edhe për ata që duken më kokëfortët, sepse zemrat janë në duart e Allahut dhe Ai i kthen ato si të dojë.