Сураи Та Ха — Оят 45

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «يَفْرُطَ»: яъне зуд аз ҳад гузарад ва пеш аз даъват моро ҷазо диҳад.

— «يَطْغَىٰ»: яъне аз ҳад зиёдтар зулм кунад ва дар озор расонидан ба мо аз ҳад бигзарад.

1. Тафсири оят:

Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) ба Парвардигори худ муроҷиат карда гуфтанд: «Эй Парвардигори мо! Мо метарсем, ки Фиръавн пеш аз он ки мо даъвати ӯро ба охир расонем, моро зуд ҷазо диҳад, ё ин ки дар зулму ситам бар мо аз ҳад бигзарад ва моро бикушад ё озор расонад». Ин суханони онҳо изҳори хавфу нигаронӣ аз рафтори Фиръавн буд, на ноумедӣ аз ёрии Худо. Онҳо медонистанд, ки Аллоҳ таоло онҳоро ҳимоят мекунад, аммо табиати инсонӣ буд, ки аз зарари золим битарсанд ва ин хавф онҳоро аз иҷрои фармони Аллоҳ боз надошт.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки анбиё низ инсон буданд ва эҳсоси тарсу нигаронӣ доштанд, аммо бо таваккул ба Аллоҳ ва дуо ба Ӯ қадам мегузоштанд.

— Дуо ва муроҷиат ба Аллоҳ дар вақти тарсу хатар аз суннатҳои паёмбарон аст ва банда бояд ҳамеша ба Парвардигори худ паноҳ барад.

— Хавф аз золим монеи иҷрои вазифаи даъват нест, балки бояд бо тадбир ва дуо ба пеш рафт.

— Аллоҳ таоло суханони бандагони солеҳро дар Қуръон сабт кардааст, то мо аз онҳо ибрат гирем ва дар ҳолатҳои душвор ба Ӯ рӯ оварем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақро гӯем ва аз золим натарсем, зеро ёрӣ аз ҷониби Аллоҳ аст ва Ӯ ҳомии бандагони мӯъмин аст.