Сураи Аль-Хаджж — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَوَّأْنَا: муҳайё кардем, ҷой додем, омода сохтем.
• مَكَانَ الْبَيْتِ: ҷои Хонаи Каъба.
• لِلطَّائِفِينَ: барои тавофкунандагон, яъне касоне, ки гирди Каъба мегарданд.
• وَالْقَائِمِينَ: истодагонову иқоматкунандагон дар он ҷо барои ибодат.
• الرُّكَّعِ السُّجُودِ: рукуъкунандагону саҷдакунандагон, яъне намозгузорон.

1. Тафсири оят:

Ва ба ёд ор, эй Паёмбар, замонеро, ки Мо ҷои Хонаи Каъбаро барои Иброҳим муайян ва муҳайё сохтем, дар ҳоле ки он пеш аз ин нишонае надошт ва касе аз макони дақиқи он огоҳ набуд. Мо ба ӯ фармон додем, ки ба Ман ҳеҷ чизро шарик наовар ва танҳо Маро бипарастед. Ин аввалин ва муҳимтарин асос аст — покии эътиқод аз ҳар гуна ширк ва бутпарастӣ.

Сипас ба ӯ фармон додем, ки Хонаи Маро аз ҳар гуна нопокӣ пок созад — ҳам нопокиҳои ҳиссӣ монанди наҷосат ва ҳам нопокиҳои маънавӣ монанди куфр, бидъат ва бутҳо. Ин Хона бояд ҷои поки ибодат бошад, на ҷои ширку гумроҳӣ.

Хонаро барои се гурӯҳ пок гардон: аввал барои тавофкунандагоне, ки гирди он мегарданд ва онро таҷлил мекунанд; дуввум барои онҳое, ки дар он ҷо истода ба ибодат машғул мешаванд; сеюм барои рукуъкунандагону саҷдакунандагоне, ки дар он ҷо намоз мехонанд. Ҳамаи ин гурӯҳҳо бояд дар фазои поки ин Хона ба ибодати Худои Ягона бипардозанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Хонаи Каъба аз замонҳои қадим барои ибодати Худои Ягона таъсис ёфтааст ва Иброҳим (алайҳис-салом) худ бунёдгузори он будааст. Ин пайванди уммати ислом бо паёмбари бузург Иброҳимро мустаҳкам мекунад ва ба дилҳо ифтихор мебахшад.
• Таъкид бар ягонагии Худо ва поксозии Хона аз ширк нишон медиҳад, ки Ислом дини покӣ ва самимият аст, на дини олоишҳо ва хурофот. Ин барои ҳар инсоне, ки покии дил ва равшанӣ меҷӯяд, ҷолиб аст.
• Зикри тавофкунандагон, истодагонову намозгузорон нишон медиҳад, ки дар Ислом ибодат гуногунранг ва ҳамаҷониба аст: ҳам ҳаракат, ҳам сукун, ҳам хушуъ. Ин барои ҳар кас роҳи наздикшавӣ ба Худоро мекушояд.
• Покии макон барои ибодат дарс медиҳад, ки покии зоҳирӣ ва ботинӣ ҳар ду дар Ислом муҳиманд. Ин дини покизагӣ ва назм аст, на бепарвоӣ ва бетартибӣ.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки мероси паёмбаронро эҳтиром кунем ва аз онҳо дарс гирем. Ҳамин гуна эҳтиром ва пайравӣ аз суннати Иброҳим дилҳоро ба Ислом гарм мекунад ва ҳисси пайванд бо уммати ягонаро тақвият мебахшад.