سورت حج — آیت 31

د معاني کلمو بیان:

• حُنَفَاءَ: د باطل له دینونو څخه د حق دین (اسلام) په لور اوښتل، د الله تعالی په عبادت کې اخلاص لرل.
• خَرَّ: راپرېوتل، راولوېدل.
• تَخْطَفُهُ: په چټکۍ سره یې نیول او ایستل.
• تَهْوِي بِهِ: یې له ځانه سره بېول او غورځول.
• سَحِيقٍ: ډېر لرې او هلاکونکی ځای.

د آیت تفسیر:

الله تعالی خپل بنده ګانې ته امر کوي چې د ده په لور رجوع وکړي، یوازې د ده عبادت وکړي او له شرکه ډډه وکړي. یعنې مسلمان باید د الله تعالی په عبادت کې اخلاص ولري، له هر باطل دین څخه لاس واخلي او یوازې د الله تعالی اطاعت وکړي. څوک چې له الله تعالی سره شریک نیسي، د هغه حالت د هغه کس په څېر دی چې له اسمان څخه راولوېږي، بیا مرغان یې په چټکۍ سره خپل ښکار جوړوي او ټوټې ټوټې یې کوي، یا باد یې له ځانه سره بېولي او دومره لرې یې غورځوي چې هلته یې هلاکت حتمي وي. دا مثال د مشرک د بدحالۍ او له حق څخه د هغه د لرې والي ښودنه کوي — لکه څنګه چې هغه سړی له اسمان څخه راپرېوځي او هلاک کیږي، مشرک هم له ایمان له لوړې مرتبې څخه د کفر په ژور ګودال کې غورځي او د هلاکت له خطر سره مخامخ کیږي.

فايدې:

دا آیت مونږ ته دا ښیي چې توحید (د الله تعالی یووالی) د ایمان بنسټ دی او شرک تر ټولو لوی ګناه ده چې انسان له حق څخه بېخي لرې کوي. لکه څنګه چې له اسمان څخه راپرېوتونکی سړی د ژوندي پاتې کېدو هیله نه لري، مشرک هم د نجات هیله نه شي لرلی. نو مونږ باید تل له شرکه ډډه وکړو او په خپل ټول ژوند کې یوازې د الله تعالی عبادت وکړو، ځکه چې په دې کې زمونږ د دنیا او آخرت بریالی والی دی.