Сураи Аль-Хаджж — Оят 31

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• حُنَفَاءَ: ҷамъи «ҳаниф» — яъне рӯйгардон аз ҳар дини ботил ва рӯйовар ба дини рост ва ҳақ.
• خَرَّ: афтод, фурӯ ғалтид.
• فَتَخْطَفُهُ: пас ӯро ба тезӣ мегирад ва мерабояд.
• تَهْوِي: меафканад, мебарад ва партофта мефиристад.
• سَحِيقٍ: дур ва ҳалокатовар, ки аз он наҷот умед нест.

1. Тафсири оят:

Худованд бандагони худро даъват мекунад, ки дар бандагии Ӯ пок ва ростқавл бошанд, танҳо барои Ӯ ихлос варзанд ва аз ҳар гуна ширк рӯй гардонанд. Яъне бо дили пок ва нияти холис ба сӯи Худо рӯй оваред ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чизро дар ибодат шарики Ӯ насозед.

Сипас Худованд ҳолати шахси мушрикро бо мисоли равшан ва таъсирбахш баён мекунад: ҳар кас ба Худо ширк оварад, гӯё аз осмон ба замин афтодааст. Дар ин афтодан ё паррандагон ӯро дар ҳаво мегиранд ва пора-пора мекунанд, ё боди сахт ӯро бардошта ба ҷойи хеле дур мепартояд, ки дигар умеди раҳоӣ ва наҷот надорад.

Ин мисол ҳолати мушрикро нишон медиҳад: ӯ аз баландии имон ва тавҳид фурӯ афтода, дар вартаи ширк ва гумроҳӣ қарор гирифтааст. Шайтонҳо ва нафси аммора аз ҳар тараф ӯро мекашанд ва мерабоянд, то ӯро ба ҳалокат расонанд. Ҳамчунон ки афтода аз осмон наҷот ёфтанӣ нест, мушрик низ аз гумроҳӣ ва ҳалокат раҳоӣ надорад, магар ки тавба кунад ва ба тавҳид баргардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба ихлос дар ибодат ва пок гардонидани дил аз ширк даъват мекунад, ки ин асоси наҷот ва саодати дунёву охират аст.
• Мисоли афтодан аз осмон ба мо нишон медиҳад, ки ширк то чӣ андоза хавфнок ва ҳалокатовар аст ва инсонро аз роҳи рост дур мекунад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки бо дили ором ва бовари комил ба Худои ягона рӯй оварем ва аз ҳар чизе, ки моро аз Ӯ дур мекунад, эҳтиёт кунем.
• Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки дини ислом дини покӣ, ростӣ ва тавҳид аст ва ҳар кас ба он паноҳ барад, ба роҳи наҷот ва осоиштагӣ мерасад.
• Ва моро водор мекунад, ки неъмати тавҳидро қадр кунем ва барои он шукр гӯем, зеро ин бузургтарин неъмати Худованд бар бандагони муъмин аст.