Сураи Аль-Муминун — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «أَفْلَحَ»: комёб шуданд, наҷот ёфтанд, ба мурод расиданд ва бақои абадӣ дар биҳишт ёфтанд.

— «الْمُؤْمِنُونَ»: имоноварон, яъне касоне ки ба Аллоҳ ва паёмбараш тасдиқ карда, ба шариати Ӯ амал мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар оғози сураи «Ал-Муъминун» бо таъкид мефармояд, ки имоноварон ба комёбӣ ва наҷоти бузург расиданд. Ин комёбӣ он аст, ки онҳо ба он чи мехостанд — ризои Аллоҳ, бақои абадӣ дар биҳишт ва саодати ҷовидон — ноил гардиданд ва аз он чи метарсиданд — азоби Аллоҳ ва ҳалокат — наҷот ёфтанд. Ин комёбӣ натиҷаи имон ва амали солеҳи онҳост: онҳо ба Аллоҳ ва паёмбараш тасдиқ карданд ва ба шариати Ӯ амал намуданд. Азбаски имоноварон ин комёбиро интизор буданд, ин оят ҳамчун муждаи нек барои онҳо оғоз гардид. Пас, фалoҳ дар ҳақиқат наҷот ва бақои абадӣ дар ҷаннат аст, ки Аллоҳ ба бандагони мӯъмини худ ваъда додааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мӯъминон муждаи бузург медиҳад, ки роҳи имон ва амали солеҳ ба комёбӣ ва наҷоти абадӣ мерасонад.

— Он ба инсон умед мебахшад, ки ҳарчанд дар дунё машаққат бошад ҳам, оқибати нек барои аҳли имон аст.

— Ин оят водор мекунад, ки инсон имонро дар дил устувор созад ва онро бо амали нек зинда нигоҳ дорад, зеро комёбӣ ба имон вобаста аст.

— Он ба дили хонанда муҳаббати Аллоҳро ҷой мекунад ва Ӯро бо ваъдаҳои некаш мешиносад, ки ин ба ислом ва Қуръон майл ва муҳаббат меафзояд.