Сураи Аль-Муминун — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «Лағв»: ҳар гуна сухан ва рафторе, ки дар шариат бефоида, беҳуда ва нолозим аст; аз ҷумла суханони ботил, сафсата, ҳазлу бозича ва ҳар чизе, ки ба гуноҳ мебарад.

— «Муъризун»: рӯйгардонҳо, яъне касоне ки аз он чизҳо дида мепӯшанд ва худро дур медоранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати мӯъминони комилро баён мекунад, ки онҳо аз ҳар гуна сухан ва кирдоре, ки дар он фоидае нест ё ба гуноҳ ва нофармонӣ мебарад, рӯй мегардонанд. Онҳо вақти худро ба беҳудагӣ, ҳазлу бозича, суханони ботил ва корҳои бефоида сарф намекунанд, балки забони худро аз дашном, ғайбат, дурӯғ ва суханони беҳуда нигоҳ медоранд ва аъмоли худро аз ҳар чизе, ки дар шариат зишт ва нописанда аст, пок медоранд. Ин рӯйгардонӣ аз лағв нишонаи камоли имон, покии дил ва эҳтироми вақт аст; зеро вақт неъмати бузурги Худост ва бояд ба корҳои нек ва тоат сарф шавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят мӯъминро ба покии забон ва амал тарғиб мекунад ва нишон медиҳад, ки дини Ислом ба покизагӣ ва эҳтироми вақт даъват мекунад.

— Дурӣ аз беҳудагӣ ва лағв сабаби оромии дил, баландии ахлоқ ва наздикии банда ба Худованд мегардад.

— Ҳар кас бихоҳад, метавонад бо тарки суханону корҳои бефоида зиндагии худро пурмаъно ва пурбаракат созад; ин роҳ ба сӯи некбахтӣ дар дунё ва охират аст.

— Ислом дини эътидол ва ҳикмат аст: вақтро ба корҳои судманд сарф кардан ва аз ҳар чизе, ки ба гуноҳ мебарад, худро нигоҳ доштан, ҷузъи зиндагии мӯъминона аст.