Сураи Аль-Фуркан — Оят 52

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَلَا تُطِعِ: Пас итоат накун, фармонбардорӣ накун.
• الْكَافِرِينَ: Кофирон, яъне онҳое, ки ба Аллоҳ ва Расули Ӯ имон наовардаанд.
• وَجَاهِدْهُم: Ва бо онҳо ҷиҳод кун, яъне талош ва кӯшиш намо.
• بِهِ: Бо он (яъне бо Қуръон).
• جِهَادًا كَبِيرًا: Ҷиҳоди бузург, талоши азим.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Расули Худ (с) фармон медиҳад, ки ба хоҳишҳо ва пешниҳодҳои кофирон гӯш надиҳад ва ба онҳо итоат накунад. Кофирон мехостанд, ки Паёмбар (с) дар даъвати худ сустӣ кунад ё бо онҳо созиш намояд, вале Аллоҳ таъоло ӯро аз ин кор бозмедорад.

Сипас мефармояд: «Ва бо онҳо бо Қуръон ҷиҳоди бузург кун». Яъне, воситаи асосии ҷиҳод дар ин роҳ Қуръон аст — даъват ба он, таблиғи он, бартарӣ додани он ва бо далелҳои он рад кардани шубҳаҳои кофирон. Ин ҷиҳод бояд бо сабру таҳаммул, бо тоқат кардани озорҳои онҳо ва бо устуворӣ дар роҳи даъват сурат гирад. Ин ҷиҳодест бузург ва азим, ки набояд дар он сустӣ ё футур бошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Итоат накардан ба кофирон дар корҳое, ки ба зарари дини инсон аст, воҷиб аст.
• Қуръон силоҳи асосии даъват ва ҷиҳод дар роҳи Аллоҳ аст.
• Даъват ба Аллоҳ талаб мекунад, ки инсон сабр ва таҳаммул дошта бошад ва аз душвориҳо натарсад.
• Ҷиҳод на танҳо бо шамшер, балки бо илм, далел ва Қуръон низ сурат мегирад.
• Устуворӣ дар роҳи ҳақ ва насустӣ дар таблиғи рисолат сабаби саодати дунё ва охират аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳақиқати Қуръон боварӣ дошта бошем ва онро бо ҳикмат ва сабр ба дигарон расонем.