Сураи Аль-Фуркан — Оят 51

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «نَذِيرًا» — бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоби Худо.
• «قَرْيَةٍ» — шаҳру деҳот, мардуми як маҳал.

1. Тафсири оят:

Агар Худованди мутаъол мехост, дар ҳар як шаҳру деҳот бимдиҳандае мефиристод, ки мардумро ба сӯи Ӯ даъват кунад ва аз азоби Ӯ битарсонад. Аммо Ӯ инро нахост, балки Муҳаммад (с) ро ба сӯи ҳамаи мардуми замин фиристод ва ба ӯ фармон дод, ки ин Қуръонро ба онҳо бирасонад. Пас, эй Паёмбар, аз кофирон итоат накун, ки чизе аз он чи ба ту нозил шудааст, тарк кунӣ, балки дар расонидани паём кӯшиш кун ва бо ин Қуръон бо кофирон ҷиҳоди бузург кун, ки дар он сустӣ набошад. Ҳикмати он ки ҳамаи паёмбарон дар ҳар маҳал фиристода нашуданд, ин аст, ки вазъияти даъват ба ҳамаи мардум сангинтар аст ва ин сабаби баланд шудани дараҷа ва бузург шудани подоши Паёмбар (с) мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд Қодири мутлақ аст ва ҳар коре, ки бихоҳад, мекунад; ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.
• Паёмбари Ислом (с) ба ҳамаи мардуми ҷаҳон фиристода шудааст, на танҳо ба як қавм ё маҳал.
• Даъват ба сӯи Худо ва бим додан аз азоби Ӯ вазифаи муҳими паёмбарон ва ворисони онҳост.
• Мардум бояд ба Паёмбар (с) итоат кунанд ва аз кофирон пайравӣ накунанд.
• Ҷиҳод бо Қуръон — яъне таблиғ ва даъват бо сухани Худо — роҳи муҳими таблиғи дин аст.
• Сабри Паёмбар (с) ва кӯшиши ӯ дар расонидани паём сабаби баланд шудани дараҷа ва бузург шудани аҷр мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи даъват бояд ҷидду ҷаҳд кунем ва аз душвориҳо натарсем, зеро Худованд ҳар кориро ба ҳикмате анҷом медиҳад.