Сураи Аль-Фуркан — Оят 53

1. Маънои калимаҳо:

• مَرَجَ: омехт, ба ҳам пайваст.
• الْبَحْرَيْنِ: ду баҳр — яке обҳои ширин ва дигаре обҳои шӯр.
• عَذْبٌ فُرَاتٌ: оби ширин ва гуворо, ки ташнагиро мешиканад.
• مِلْحٌ أُجَاجٌ: оби шӯри бағоят талх, ки нӯшидан мумкин нест.
• بَرْزَخًا: парда ва монеае дар байни ду чиз.
• حِجْرًا مَّحْجُورًا: монеаи устувор ва пӯшида, ки гузаштан аз он ғайриимкон аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба яке аз нишонаҳои бузурги қудрати Худ ишора мекунад ва мефармояд: Ӯст, ки ду баҳрро ба ҳам омехт ва дар канори ҳам қарор дод — яке оби ширин ва гуворо, ки ташнагиро мешиканад ва дигар оби шӯри талх, ки нӯшидан мумкин нест. Ин ду об дар назди чашми одамон ба ҳам мерасанд ва гӯё омехта мешаванд, аммо Аллоҳ дар байни онҳо парда ва монеае қарор додааст, ки намегузорад яке ба дигаре омехта шавад ва хусусияти худро гум кунад. Ин парда ва монеа аз қудрати Аллоҳ аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро бардорад. Оби ширин аз оби шӯр ҷудо мемонад ва оби шӯр низ ба оби ширин зарар намерасонад. Ин ҳама далели он аст, ки ҳама чиз дар дасти тақдири Аллоҳ ва таҳти фармони Ӯст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят одамонро ба андеша водор мекунад, ки ба нишонаҳои қудрати Аллоҳ дар табиат назар кунанд ва бибинанд, ки чӣ гуна ду оби мухталиф дар канори ҳам қарор доранд, бе он ки ба ҳам омехта шаванд.
• Ин ҳама далели он аст, ки Аллоҳ тавоност ва ҳар чизро ба андоза ва ҳикмат офаридааст.
• Оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Аллоҳро қадр кунем, зеро оби ширин ва гуворо неъмати бузургест, ки барои ҳаёти инсон зарур аст.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоати Аллоҳ даъват мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро дар он ҳикмат ва раҳматест барои бандагони муъмин.