Сураи Ан-Намль — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• «بُورِكَ»: баракат дода шуд, пок ва муборак гардонида шуд.
• «النَّارِ»: оташ, ки дар ин ҷо мурод нурест, ки Мӯсо (а) онро дид.
• «حَوْلَهَا»: гирду атрофи он.
• «سُبْحَانَ اللَّهِ»: пок ва беайб донистани Худо аз ҳар чизе, ки ба Ӯ нисбат дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Мӯсо (алайҳис-салом) ба он оташ расид, Худованд ӯро нидо кард ва хабар дод, ки ин ҷой пок ва баракатнок гардонида шудааст, ва онро ҷои муколима ва фиристодани паёмбар қарор додааст. Худо баракат дод ба касе, ки дар он оташ аст — яъне Мӯсо (а) — ва ба касоне, ки гирду атрофи онанд — яъне фариштагон. Сипас Худо худро аз ҳар нуқс ва айбе, ки гумроҳон ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок донист ва гуфт, ки Ӯ Парвардигори ҷаҳониён аст. Ин нидо ва ин суханон барои он буд, ки Мӯсо (а) азимати ин амрро дарк кунад ва бидонад, ки ин ҷо макони муколима бо Худост ва ӯ бояд ба рисолат фиристода шавад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худо бандагони худро дар ҷойҳои муборак ва пок нидо мекунад ва ба онҳо раҳмат менамояд.
• Баракат аз ҷониби Худост ва Ӯ ҳар чизеро, ки хоҳад, муборак мегардонад.
• Пок донистани Худо аз ҳар нуқс вазифаи ҳар мусулмон аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо Парвардигори ҷаҳониён аст ва ҳама чиз дар дасти Ӯст.
• Ин ҳодиса боиси қавӣ шудани имон ва боварии Мӯсо (а) ба Худо гардид ва барои мо низ сабақ аст, ки ба Худо таваккул кунем ва аз раҳмати Ӯ умедвор бошем.