Сураи Ан-Намль — Оят 7

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• آنَسْتُ: дидам, пай бурдам.
• شِهَابٍ قَبَسٍ: шуълаи оташ, оташи фурӯзон; порчаи чӯбе, ки як тарафаш оташ дорад.
• تَصْطَلُونَ: гарм мешавед, аз сардӣ худро гарм мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованд паёмбарашро фармон медиҳад, ки ҳодисаи Мӯсо (алайҳис-салом)-ро ба ёд орад. Вақте Мӯсо бо аҳли хонаводааш аз шаҳри Мадян ба сӯи Миср дар роҳ буд, дар торикии шаб оташеро аз дур дид. Ба наздиконаш гуфт: «Ман оташеро дидам; ба зудӣ аз он ҷо барои шумо хабар меоварам, ки роҳро нишон диҳад, ё шуълаи оташе меоварам, то аз сардии шаб худро гарм кунед.» Вай дар он сафар роҳро гум карда буд ва умедвор буд, ки назди оташ касе бошад, ки роҳро нишон диҳад, ё ҳадди ақал оташеро биёрад, ки хонаводааш аз сармо эмин монанд. Ин ҳодиса дар фасли сахти зимистон рӯй дода буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Мӯсо (алайҳис-салом) ҳамчун инсони оддӣ ба фикри хонаводааш буд ва дар ҳолати душворӣ ба онҳо кӯмак мехост — ин намунаи меҳрубонӣ ва масъулиятшиносии оилавӣ аст.
• Худованд ҳодисаҳои паёмбаронро барои мо нақл мекунад, то аз сабру таваккули онҳо ибрат гирем ва бидонем, ки роҳи ҳақ ҳамеша бо душвориҳо ҳамроҳ аст.
• Ин ҳодиса оғози муколимаи Мӯсо бо Худованд ва гирифтани паёмбарӣ буд; аз ин мефаҳмем, ки Худованд бандагони содиқро дар вақти муносиб сарфароз мегардонад.
• Ояти карам ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти рӯзмарра низ ба фикри наздикону хонавода бошем ва дар ҳолатҳои сахт ба онҳо кӯмак расонем.
• Инчунин ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳатто дар торикии шаб ва гумроҳӣ умедро аз даст надиҳем; шояд дар ҳамон ҷое, ки мо нороҳат ҳастем, роҳи наҷот ва ҳидоят пинҳон бошад.