Сураи Аль-Анкабут — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

• Ҷоҳиду (جَاهَدُوا): талош карданд, кӯшиш намуданд, мубориза бурданд.
• Фӣно (فِينَا): барои Мо, дар роҳи Мо.
• Ланоҳдияаннаҳум (لَنَهْدِيَنَّهُمْ): ҳатман онҳоро ҳидоят мекунем, роҳи дурустро нишон медиҳем.
• Субулано (سُبُلَنَا): роҳҳои Мо, тариқҳои Мо.
• Муҳсинӣн (الْمُحْسِنِينَ): некӯкорон, онҳое ки корҳои нек мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин ояти карима мефармояд, ки он мӯъминоне, ки дар роҳи Худо талош мекунанд — бо душманони Худо, бо нафси худ ва бо шайтон мубориза мебаранд, бар машаққату озору фитнаҳо сабр мекунанд — Аллоҳ ҳатман онҳоро ба роҳҳои хайр ҳидоят мекунад ва дар сироти мустақим устувор мегардонад. Ин ҳидоят подоши талошу ҷаҳди онҳост. Ҳар касе ки чунин сифат дошта бошад, ӯ ба худ ва ба дигарон некӯкор аст. Ва бешак, Аллоҳи субҳонаҳу таъоло бо некӯкорон аст — бо ёрӣ, нусрат, ҳифз ва ҳидояти Худ онҳоро дастгирӣ мекунад. Ҳар ки барои ризои Худо бо нафси худ мубориза барад, Аллоҳ ӯро ба роҳи рост муваффақ мегардонад ва дар ҳақиқат ӯ аз зумраи некӯкорон мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки талош ва кӯшиш дар роҳи Худо ҳаргиз беподош намемонад — Аллоҳ ҳидояти худро ба касе ки самимона талош кунад, ато мекунад.
• Мубориза на танҳо бо душмани беруна, балки бо нафси худ ва шайтон низ ҷиҳод аст, ва ин ҷиҳоди бузургтар аст.
• Сабр бар машаққату озору фитнаҳо дар роҳи Худо ба ҳидояти бештар ва устуворӣ дар сироти мустақим меорад.
• Аллоҳ бо некӯкорон аст — ин ваъдаи бузургест, ки ба ҳар мӯъмин умед ва қувват мебахшад, ки дар роҳи некӯкорӣ собитқадам бошад.
• Ин оят моро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад, зеро нишон медиҳад, ки дар ин дин талош ва кӯшиш ба ҳидоят ва муваффақият мерасонад, ва Аллоҳ худ дастгири бандагони некӯкори Худ аст.