Сураи Аль-Ахзаб — Оят 35

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— Мусулминон: онҳое, ки ба амрҳои Худо итоат мекунанд ва таслим мешаванд.

— Муъминон: онҳое, ки бо дил боварӣ доранд ва имонро дар амал зоҳир мекунанд.

— Қонитин: ибодаткунандагон ва фармонбардорони Худо.

— Содиқин: ростқавлон дар гуфтор ва аҳду паймон.

— Собирин: сабркунандагон бар итоат, аз гуноҳ ва дар мусибатҳо.

— Хошиъин: фурӯтан ва тарсон аз Худо, ки дилҳояшон ором ва ҳақир аст дар баробари Худо.

— Мутасаддиқин: садақадиҳандагон, ҳам садақаи фарз (закот) ва ҳам садақаи нафл (ихтиёрӣ).

— Соимин: рӯзадорон, ҳам рӯзаи фарз ва ҳам рӯзаи нафл.

— Ҳофизин фуруҷаҳум: нигаҳдорандагони узвҳои шармгоҳи худ аз зино ва ҳар чизе, ки ба он наздик мешавад.

— Зокирин: ёдкунандагони Худо бо дил ва забон, бисёр ва пайваста.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин ояти шарифа мефармояд, ки мардон ва занони мусулмон — яъне онҳое, ки ба амрҳои Худо гардан мегузоранд ва таслим мешаванд — ва мардон ва занони муъмин, ки бо дил боварӣ доранд ва имонро дар амал зоҳир мекунанд, ва мардон ва занони қонит, ки дар ибодат ва тоъат устувор ҳастанд, ва мардон ва занони содиқ, ки дар имон, гуфтор ва аҳди худ ростқавланд, ва мардон ва занони собир, ки бар тоъатҳо сабр мекунанд, аз гуноҳҳо худдорӣ менамоянд ва дар мусибатҳо шикебо ҳастанд, ва мардон ва занони хошиъ, ки аз Худо метарсанд ва дар баробари бузургии Ӯ фурӯтан ва ором ҳастанд, ва мардон ва занони садақадиҳанда, ки дар роҳи Худо аз молҳои худ садақа мекунанд — ҳам садақаи фарз ва ҳам садақаи нафл — ва мардон ва занони рӯзадор, ки рӯзаи фарз ва нафлро ба ҷо меоранд, ва мардон ва занони нигаҳдорандаи шармгоҳи худ, ки онро аз зино ва ҳар чизе, ки ба он наздик мешавад, ва аз кушодани узвҳои шармгоҳӣ ба касе, ки ҳалол нест, нигаҳ медоранд, ва мардон ва занони ёдкунандаи Худо бо дилҳо ва забонҳои худ бисёр ва пайваста — Худо барои ҳамаи инҳо омурзиш ва подоши бузург омода кардааст. Омурзиш барои гуноҳонашон ва подоши бузург — ҷаннат дар рӯзи қиёмат.

Ин оят нишон медиҳад, ки Худо мардон ва занонро дар мукофот баробар қарор додааст, ва ҳар кас — мард ё зан — ки ин сифатҳоро дар худ ҷамъ кунад, сазовори омурзиш ва подоши бузург мегардад. Ҳамаи ин сифатҳо сифатҳои имон ва тақво ҳастанд, ки инсонро ба Худо наздик мекунанд ва дар дунё ва охират саодат меоранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ислом дини адолат аст: мардон ва занон дар назди Худо дар подош баробаранд, ҳар кас бо тақво ва амали солеҳ бартарӣ дорад.

— Ҳар як инсон метавонад бо сифатҳои зикршуда ба Худо наздик шавад: итоат, имон, ибодат, ростқавлӣ, сабр, фурӯтанӣ, садақа, рӯза, покдоманӣ ва зикри Худо.

— Худо гуноҳҳоро меомӯрзад ва подоши бузург — ҷаннатро — ба бандагони солеҳ ваъда додааст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дин танҳо дар забон нест, балки дар амал ва сифатҳои нек аст.

— Зикри Худо бисёр ва пайваста дилро ором мекунад ва инсонро аз ғафлат ва гуноҳ нигаҳ медорад.

— Сабр ва ростқавлӣ дар ҳаёти дунё ва охират сабаби саодат ва муваффақият мешаванд.

— Ҳамаи ин сифатҳо барои ҳар инсон — мард ё зан, ҷавон ё пир — дастрас ҳастанд, ва ҳар кас метавонад бо кӯшиш ва ихлос ба онҳо ноил шавад.