Сураи Аль-Ахзаб — Оят 60

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• الْمُنَافِقُونَ — мунофиқон: касоне, ки дар дил кофиранд, вале зоҳиран худро мусулмон нишон медиҳанд.
• مَرَضٌ — беморӣ: дар ин ҷо мақсад бемории маънавӣ аст, яъне шакку шубҳа ва майли ба гуноҳ дар дил.
• الْمُرْجِفُونَ — шӯъбадаангезон: касоне, ки хабарҳои дурӯғ паҳн мекунанд, то мардумро ба тарсу ваҳм андозанд ва дар байни мусулмонон ошӯб барандозанд.
• لَنُغْرِيَنَّكَ — албатта туро бар онҳо мусаллат мекунем ва ба муқобили онҳо мебарангезем.
• لَا يُجَاوِرُونَكَ — бо ту ҳамсоя нахоҳанд буд, яъне дар он шаҳр дар паҳлуи ту нахоҳанд монд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба мунофиқон, ба касоне ки дар дилҳошон беморӣ — шакку шубҳа ва майли ба гуноҳ — вуҷуд дорад, ва ба онҳое ки дар Мадина хабарҳои дурӯғ паҳн мекунанд ва мардумро метарсонанд, ҳушдор медиҳад: агар аз ин рафтори бад — аз нифоқ, аз гуноҳ ва аз паҳн кардани хабарҳои дурӯғ — даст накашанд, Худо Паёмбари худро бар онҳо мусаллат мегардонад ва онҳоро ба сазо мегирад. Баъд аз он онҳо дар Мадина танҳо муддати каме бо ӯ ҳамсоя хоҳанд буд, яъне ба зудӣ аз он ҷо ронда мешаванд ё нест карда мешаванд. Ин ҳукм барои он аст, ки онҳо бо кирдори бади худ дар замин фасод мекарданд ва байни мусулмонон ихтилофу ошӯб меандохтанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки нифоқ ва дуруғгӯӣ дар ҷомеаи исламӣ ҷоиза надорад ва Худо ин гуна рафторро беҷазо намегузорад.
• Мусулмон бояд аз паҳн кардани хабарҳои дурӯғ ва ошӯбангезиро дар байни мардум эҳтиёт кунад, зеро ин амал ба фасод ва парокандагӣ мебарад.
• Дар оят таъкид шудааст, ки покии дил ва ростқавлӣ аз нишонаҳои имон аст; бемории дил — шакку шубҳа ва майли ба гуноҳ — бояд тавассути тавба ва ибодат табобат шавад.
• Худованд Паёмбари худро ҳимоят мекунад ва ҳар касе ки ба ӯ ва ба ҷомеаи мусулмонон зарар расонад, ба ҷазои худ хоҳад расид.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҷомеа ваҳдат ва сулҳу осоишро нигоҳ дорем ва аз ҳар гуна амалҳое, ки ба ихтилоф ва тарсу ваҳм мебаранд, дурӣ ҷӯем.