Сураи Ас-Саффат — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Зоҷирот: ҷамъи сифати феълии «зоҷира» аз решаи «заҷр», ки маънои рондан, тела додан ва бо қувват ҳай карданро дорад.
• Заҷран: мафъули мутлақ (масдари таъкидӣ) аст, ки барои таъкид ва бузургдошти амал омадааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки абрҳоро бо амри Ӯ меронанд ва онҳоро ба сӯи ҷое, ки Худо ирода кардааст, мебаранд. Ин фариштагон вазифаи муайяне доранд ва абрҳоро бо қудрати илоҳӣ идора мекунанд, то ки борон ба ҷойҳои муайян биборад ва дар тақдири Худо тағйире рух надиҳад. Қасам дар ин оят барои таъкиди ягонагии Худованд ва бузургии қудрати Ӯст, зеро танҳо Ӯст, ки ба ин фариштагон чунин вазифаҳоро супоридааст ва ҳамаи корҳо ба амри Ӯ иҷро мешаванд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва низоми дақиқи табиат даъват мекунад, ки нишонаи қудрати Худованд аст.
• Қасамҳои Худованд ба махлуқоти худ нишон медиҳад, ки ин махлуқот аҳамияти бузург доранд ва вазифаҳои муҳимро иҷро мекунанд.
• Оят моро водор мекунад, ки танҳо ба Худованди ягона ибодат кунем ва аз ширк дурӣ ҷӯем.
• Дарк кардани он, ки ҳамаи корҳо ба амри Худо иҷро мешаванд, ба инсон оромиш ва боварӣ мебахшад, ки ҳеҷ чиз аз тақдири Ӯ берун нест.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва тавозуъ дар баробари Худованд ташвиқ мекунад, зеро Ӯст, ки табиатро ба манфиати инсон идора мекунад.