Сураи Ас-Саффат — Оят 3

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба тавзеҳ доранд:

— «فَالتَّالِيَاتِ»: ҷамъи «толия» аст, яъне онҳое, ки пай дар пай мехонанд ва тиловат мекунанд.

— «ذِكْرًا»: зикр, яъне каломи Худо ва ёдкарди Ӯ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки каломи Ӯро тиловат менамоянд ва зикри Худоро пай дар пай мехонанд. Ин фариштагон каломи Парвардигорро бо тавозуъ ва итоат тиловат мекунанд ва аз зикри Ӯ ғофил намешаванд. Ин қасам барои таъкиди азамати мавқеи фариштагон ва бузургии зикри Худованд аст. Қасамҳои ин сура ба фариштагон ва амалҳои онҳо ишора ба он дорад, ки Парвардигор ягона аст ва танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят моро ба ёдоварии Худованд ва тиловати каломи Ӯ тарғиб мекунад, ки ин амал сабаби наздикӣ ба Парвардигор мегардад.

— Фариштагон намунаи итоат ва тавозуъ дар ибодатанд; мо низ бояд дар зикру ибодат кӯшиш кунем.

— Қасамҳои Худованд ба махлуқоти бузургвор нишонаи азамати онҳост ва ба мо меомӯзад, ки танҳо ба Худо қасам ёд кунем.

— Ёдоварии Худо дилҳоро ором ва имонро қавӣ месозад, инсонро аз ғафлат нигоҳ медорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.