Сураи Ас-Саффат — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «الصَّافَّاتِ»: ҷамъи «صافَّة», яъне онҳое ки саф мебанданд ва дар сафҳо меистанд.

— «صَفًّا»: масдари таъкидӣ, яъне саф бастани комил ва мураттаб.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба фариштагон қасам ёд мекунад, ки онҳо дар ибодат ва парастиши Худо сафҳои мураттаб мебанданд, мисли сафҳои намозгузорон. Онҳо бо интизом ва тартиби комил дар ҳузури Парвардигор меистанд ва вазифаҳои худро иҷро мекунанд. Ин қасам барои он аст, ки мардум бидонанд Худои якто ҳақ аст ва танҳо Ӯ сазовори ибодат мебошад. Худованд ба ҳар чизе ки хоҳад қасам ёд мекунад, аммо банда набояд ба ғайри Худо қасам ёд кунад, зеро қасам ба ғайри Худо ширк аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки фариштагон бандагони фармонбардори Худоянд ва дар ибодат сафҳои мураттаб мебанданд; ин ба мо дарс медиҳад, ки дар ибодат ва зиндагӣ бояд интизом ва тартиб дошта бошем.

— Қасамҳои Худованд дар Қуръон барои таъкиди ҳақиқатҳои муҳим аст, ки дилҳоро ором ва боварро қавӣ мегардонад.

— Оят моро ба сӯи тавҳид ва ихлос дар ибодат ҳидоят мекунад, ки ин асоси ислом аст.

— Эҳтиром ба сафҳои намоз ва ҷамоат дар ислом аз ин оят фаҳмида мешавад, ки мусулмонон бояд мисли фариштагон бо тартиб ва ягонагӣ ибодат кунанд.