Аз-Зумар сүрәсе — Аять 49

Сүзләрнең мәгънәләре:

• مَسَّ الضُّرّ — авырлык, бәла-каза тию.
• خَوَّلْنَاهُ — аңа бирдек, игелек күрсәттек.
• أُوتِيتُهُ — моңа ирештерелдем, бу миңа бирелде.
• فِتْنَةٌ — сынау, имтихан, аздыру чарасы.
• عَلَى عِلْمٍ — белем нигезендә, ягъни үзен моңа лаек дип санау.

Аять тәфсире:

Кешегә авырлык, хәсрәт яки бәла иңсә, ул Безне чакыра, Безгә ялвара, ә инде Без аңа рәхмәтебездән муллык, сәламәтлек яки байлык бирсәк, ул шундук Безне оныта һәм: «Бу миңа үз белемем, акылым һәм хакым булганга күрә бирелде», — дип әйтә. Ул моның Аллаһының сынавы икәнен аңламый. Чынлыкта бу нигъмәт — аның өчен бер сынау һәм аздыру чарасыдыр: шөкер итәме, әллә көферлек итәме, дип. Ләкин күпчелек кешеләр моны белмиләр, шуңа күрә алар нигъмәтне үзләренең өстенлеге дип саныйлар һәм тәкәбберләнәләр.

Аятьтән алынган файдалар:

• Кеше бәлагә төшкәндә генә түгел, ә рәхәтлектә дә Аллаһыны истә тотарга һәм Аңа шөкер итәргә тиеш.
• Нигъмәтләр — кешенең казанышы түгел, ә Аллаһының сынавы; кем шөкер итә, кем көферлек кыла, шуны ачыклау өчен бирелә.
• Үз белемеңә, байлыгыңа яки дәрәҗәңә ышанып, Аллаһының рәхмәтен инкяр итү — зур хата һәм тәкәбберлек билгесе.
• Мөэмин кеше һәр хәлдә дә Аллаһыга йөз тота: авырлыкта сабыр итә, рәхәтлектә шөкер кыла.