Сураи Фуссилат — Оят 16

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• صَرْصَرًا — боди сахти сард, ки садои баланд ва тарснок дорад.
• نَحِسَاتٍ — рӯзҳои бад, шум ва ногувор, ки дар онҳо азобу бадбахтӣ нозил шудааст.
• الْخِزْيِ — хорӣ, расвоӣ ва зиллат.
• أَخْزَى — хортар, расвотар ва сахттар.
• لَا يُنصَرُونَ — касе онҳоро ёрӣ намекунад ва аз азоб наҷот намедиҳад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Од аз фармони Аллоҳ саркашӣ карданд ва ба паёмбари худ имон наоварданд, Аллоҳ бар онҳо боди сахти сардеро фиристод, ки садои баланду тарснок дошт ва аз шиддати сардии худ мисли оташ сӯзон буд. Ин бод дар рӯзҳои шум ва ногувор бар онҳо вазид, рӯзҳое ки барои онҳо бадбахтӣ ва азобро дар бар доштанд. Ҳадаф аз ин азоб он буд, ки онҳо дар ҳаёти дунё таъми хорӣ, расвоӣ ва зиллатро бичашанд ва бидонанд, ки саркашӣ аз фармони Аллоҳ оқибати бад дорад. Ва ҳарчунон ки азоби дунё онҳоро хор кард, азоби охират боз ҳам хортар ва сахттар аст, зеро он абадӣ ва бепоён аст. Ва онҳо дар он ҷо ҳеҷ ёрӣ ва наҷотдиҳандае нахоҳанд ёфт, ки аз азоби Аллоҳ онҳоро бираҳонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ аз фармони Аллоҳ ва дурӣ аз роҳи паёмбарон оқибати хорӣ ва азобро дар пай дорад.
• Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб азоб намекунад; азоб танҳо баъд аз огоҳӣ ва исрор бар гуноҳ меояд.
• Азоби охират аз азоби дунё сахттар ва хоркунандатар аст, бинобар ин инсон бояд дар дунё барои охирати худ тайёрӣ бинад.
• Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад инсонро аз азоби Аллоҳ наҷот диҳад, магар бо тавба ва имон ба Ӯ.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки неъматҳои дунё фанӣ ва гузаронанд ва бояд аз онҳо барои ба даст овардани ризои Аллоҳ ва ҷаннат истифода кунем.
• Қуръони Карим бо зикри саргузашти умматҳои гузашта моро огоҳ мекунад, то роҳи онҳоро такрор накунем ва ба роҳи рост қадам гузорем.