Сураи Фуссилат — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ثَمُودُ (Самуд): номи қавми Пайғамбар Солеҳ (алайҳис-салом), ки дар сарзамини Ҳиҷр зиндагӣ мекарданд.
• هَدَيْنَاهُمْ: роҳи ҳақро ба онҳо нишон додем ва равшан баён кардем.
• اسْتَحَبُّوا: ихтиёр карданд, афзал донистанд, писандиданд.
• الْعَمَىٰ: кӯрӣ, яъне гумроҳӣ ва куфр.
• الْهُدَىٰ: ҳидоят, яъне имон ва роҳи рост.
• صَاعِقَةُ: овози сахти осмонӣ ё оташе, ки фурӯ меояд ва нобуд мекунад.
• الْهُونِ: хорӣ, расвоӣ, сарзаниш.
• يَكْسِبُونَ: касб мекарданд, анҷом медоданд.

1. Тафсири оят:

Ва аммо қавми Самуд — қавми Пайғамбар Солеҳ (алайҳис-салом) — Мо роҳи ҳақ ва ҳидоятро ба онҳо равшан баён кардем ва ҳуҷҷатро бар онҳо тамом гардонидем. Аммо онҳо ба ҷои пазириши ҳидоят, гумроҳӣ ва куфрро ихтиёр карданд ва кӯриро бар роҳи рост афзал донистанд. Ба сабаби ин интихоби нодуруст ва ба сабаби куфру гуноҳҳое, ки пайваста анҷом медоданд, азоби хоркунандаи Худо онҳоро фаро гирифт ва садои сахти ҳалокатбар ангез нобудашон кард. Ин азоб ба хотири амалҳои баде буд, ки худи онҳо ба дасти худ касб карда буданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Худованди Таъоло ҳар қавмро роҳи ҳақро нишон медиҳад ва ҳуҷҷатро бар онҳо тамом мекунад; пас касе узри ноогоҳӣ надорад.
• Инсон озод аст, ки роҳи ҳидоят ё гумроҳиро интихоб кунад, аммо ҳар интихоб оқибати худро дорад.
• Куфр ва гуноҳ сабаби ҳалокат ва азоби илоҳӣ мегардад, ҳамон гуноҳҳое, ки инсон бо дасти худ касб мекунад.
• Азоби Худо на танҳо дарднок, балки хоркунанда ҳам ҳаст барои онҳое, ки ҳақро дониста, аз он рӯй мегардонанд.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон қадри ҳидояти илоҳиро бидонад ва онро бо дилу ҷон қабул кунад, на ин ки кӯрӣ ва гумроҳиро бар он афзал донад.
• Қуръони Карим бо зикри саргузашти қавмҳои пешина мехоҳад моро огоҳ созад, то роҳи онҳоро такрор накунем ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.