Сураи Аль-Фатх — Оят 5

1. Шарҳи калимаҳои муҳим:

• «لِيُدْخِلَ»: то ки дохил кунад.
• «جَنَّاتٍ»: боғҳои пур аз дарахтон ва неъматҳо.
• «تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ»: аз зери қасрҳо ва дарахтонаши дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• «خَالِدِينَ»: ҷовидона, абадӣ дар он ҷо монда.
• «وَيُكَفِّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ»: гуноҳҳояшонро мепӯшад ва нест мекунад.
• «فَوْزًا عَظِيمًا»: комёбии бузург, наҷоти азим.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин ояти карима мефармояд, ки Ҳақ таъоло мӯъминон ва мӯъминотро ба боғҳои биҳиштӣ дохил мекунад, ки аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо равон аст. Онҳо дар он ҷо ҷовидона мемонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд. Ҳамчунин Аллоҳ гуноҳҳои онҳоро мепӯшад ва аз бадӣҳояшон мегузарад, то ки онҳоро ба сабаби он гуноҳҳо ҷазо надиҳад. Ин подош ва ин амал — яъне дохил шудан ба биҳишт ва бахшида шудани гуноҳҳо — назди Аллоҳ комёбӣ ва пирӯзии бузург аст, ки ҳеҷ комёбие ба он баробар намешавад. Ин оят баён мекунад, ки сабаби асосии фатҳу пирӯзӣ ва кушоиш барои мӯъминон ҳамин аст, ки ба неъматҳои ҷовидонӣ ва бахшиши гуноҳҳо ноил гарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон ва мӯъминот хушхабар медиҳад, ки Аллоҳ онҳоро ба биҳишти ҷовидонӣ дохил мекунад ва гуноҳҳояшонро мебахшад.
• Нишон медиҳад, ки подоши мӯъминон назди Аллоҳ комёбии бузург аст ва ин боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.
• Дар ин оят баробар будани мардон ва занон дар подоши некӯкорӣ ва имон зикр шудааст, ки ин адолати Аллоҳро нишон медиҳад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба Аллоҳ имон оварем ва амалҳои солеҳ кунем, то ба ин комёбии бузург ноил гардем.
• Инчунин, ин оят дили инсонро ба биҳишт ва неъматҳои ҷовидони он мебарад ва ӯро ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад.