Сураи Аль-Фатх — Оят 6

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ: мардону занони мунофиқ — касоне, ки дар зоҳир исломро нишон медиҳанд, вале дар ботин кофиранд.
• الْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ: мардону занони мушрик — касоне, ки ба Аллоҳ шарик меоранд.
• ظَنَّ السَّوْءِ: гумон ва пиндори бад.
• دَائِرَةُ السَّوْءِ: ҳалокат ва азоб, ки бар онҳо мегардад.
• لَعَنَهُمْ: аз раҳмати Худо дур кард.
• مَصِيرًا: ҷойи бозгашт ва анҷом.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯ мунофиқон ва мушрикон — мардону занон — ро азоб медиҳад. Инҳо касоне ҳастанд, ки нисбати Аллоҳ гумонҳои бад доштанд; гумон мекарданд, ки Аллоҳ паёмбараш Муҳаммад (с) ва мӯъминонро ёрӣ намекунад ва дини худро пирӯз намегардонад. Аммо чунин нашуд: ҳалокат ва азобе, ки онҳо интизор доштанд, бар худи онҳо гардид. Аллоҳ бар онҳо ғазаб кард ва аз раҳмати худ дур сохт ва дар охират барои онҳо дузахро омода кард, ки бад ҷойи бозгаштест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки гумонҳои бад нисбати Аллоҳ ва ваъдаҳои Ӯ сабаби ғазаби Худо ва аз раҳмат дур шудан мегардад.
• Мӯъминон бояд ба Аллоҳ гумонҳои нек дошта бошанд ва ба ёрии Ӯ бовар дошта бошанд, зеро Аллоҳ дини худро пирӯз мегардонад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки мунофиқӣ ва ширк роҳи ҳалокат аст ва бояд аз ин сифатҳо дурӣ ҷуст.
• Ваъдаи Аллоҳ дар бораи азоб барои кофирон ва мунофиқон адолати Худоро нишон медиҳад ва мӯъминонро ба сабр ва устуворӣ дар дин ташвиқ мекунад.
• Ин оят ба инсонҳо мефаҳмонад, ки анҷоми бад барои онҳоест, ки ба Аллоҳ ва паёмбараш гумонҳои бад доранд, вале анҷоми нек барои мӯъминон аст, ки ба Аллоҳ таваккал мекунанд.