Сураи Аль-Худжурат — Оят 6

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَاسِقٌ: касе ки аз итоати Худо берун рафтааст, яъне гуноҳкор ва бадкор.
• بِنَبَإٍ: бо хабар ва иттилоъе.
• فَتَبَيَّنُوا: пажӯҳиш кунед, тафтиш намоед ва ҳақиқаташро равшан созед.
• أَن تُصِيبُوا: то ки зарару осебе расонед.
• بِجَهَالَةٍ: аз рӯи нодонӣ ва бехабарӣ.
• نَادِمِينَ: пушаймон ва афсӯсхӯрда.

1. Тафсири оят:

Эй касоне ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал мекунед! Агар шахси гуноҳкор ва бадкор хабар ё иттилоъе барои шумо биёрад, фавран онро қабул накунед ва ба дигарон нақл накунед, балки аввал он хабарро тафтиш ва пажӯҳиш кунед, то ҳақиқати онро бидонед. Зеро агар шумо бе тафтиш ба он хабар бовар кунед ва бар асоси он ба гурӯҳе зарар ё осебе расонед, дар ҳоле ки аз ҳоли воқеии онҳо бехабаред, он гоҳ пас аз равшан шудани ҳақиқат ва ошкор гардидани дурӯғи он хабар, шумо аз кори худ пушаймон ва афсӯсхӯрда мешавед. Пас бояд пеш аз ҳар амал ва ҳукме, хабарҳоро санҷиш ва тафтиш намоед, то аз пушаймонии баъдӣ эмин бошед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар қабули хабарҳо бодиққат ва боэҳтиёт бошем ва ҳар хабареро фавран бовар накунем.
• Ислом дини ростқавлӣ ва адолат аст; пажӯҳиш ва тафтиш кардани хабарҳо воситаи муҳими ҳифзи адолат ва пешгирӣ аз зулм аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом ба ҳаёти одамон, обрӯ ва моли онҳо аҳамияти бузург медиҳад ва намехоҳад касе аз рӯи нодонӣ осеб бинад.
• Худованд моро аз пушаймонӣ ва афсӯсхӯрдӣ огоҳ мекунад ва ба сӯи эҳтиёт ва тафтиш роҳнамоӣ менамояд.
• Ин оят моро ба илмомӯзӣ, огоҳӣ ва масъулиятшиносӣ дар қабули иттилоот даъват мекунад, ки ин ҳама ба зиндагии осоишта ва боадолат дар ҷомеа мусоидат мекунад.