Сураи Ан-Наджм — Оят 62

1. Маънои калимаҳо:

— «فَاسْجُدُوا»: пас саҷда кунед, яъне хоксорона ва фурӯтанона ба Худо саҷда баред.

— «لِلَّهِ»: барои Худованди ягона.

— «وَاعْبُدُوا»: ва ибодат кунед, яъне танҳо Ӯро парастиш намоед ва ба Ӯ ягонагӣ қоил шавед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят бандагонро ба ду амали бузург даъват мекунад: саҷда барои Худо ва ибодати холисона барои Ӯ. Ин оят дар охири сураи Ан-Наҷм омадааст ва пас аз он ки Худо дар оятҳои пешина ҳолати мушриконро баён кард, ки онҳо аз Қуръон тааҷҷуб мекарданд, ба он механдиданд ва аз он рӯй мегардонданд, дар ин ҷо фармон медиҳад, ки ба ҷои ин корҳо ба Худо саҷда кунед ва Ӯро ибодат намоед.

Саҷда дар ин ҷо метавонад саҷдаи тиловат бошад, ки ҳангоми хондани ин оят суҷуд кардан суннат аст, ва ё маънои умумии хоксорӣ ва фурӯтанӣ дар баробари Худо. Ҳамчунин метавонад ишора ба намозҳои фарз бошад, ки банда дар онҳо ба Худо саҷда мекунад.

Ибодат дар ин оят маънои васеъ дорад: яъне танҳо Худоро ягона донистан, танҳо ба Ӯ дуо кардан, танҳо аз Ӯ ёрӣ хостан ва ҳамаи корҳои ибодатиро барои Ӯ холис гардондан. Ин оят мушриконро аз ширк бозмедорад ва онҳоро ба тавҳид — ягонагии Худо — даъват мекунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки саҷда ва ибодат танҳо барои Худои ягона аст ва касе дар ин ҳақ бо Ӯ шарик нест.

— Қуръон бандаро ба амали нек ва хоксорӣ дар баробари Худо тарғиб мекунад, на ба ғурур ва рӯйгардонӣ.

— Саҷда воситаи наздикшавӣ ба Худо ва изҳори фурӯтанӣ аст, ки дилро пок ва имонро қавӣ мегардонад.

— Ибодати холисона ба Худо сабаби раҳоӣ аз ширк ва пайравӣ аз ҳавои нафс мешавад.

— Ин оят моро меомӯзад, ки ба ҷои хандидан ва масхара кардани оятҳои Худо, бояд ба онҳо гӯш диҳем, аз онҳо панд гирем ва ба Худо саҷда кунем.

— Ҳар бандае, ки ба Худо саҷда мекунад ва Ӯро ибодат менамояд, ба саодати дунё ва охират мерасад, зеро ин роҳи анбиё ва солеҳон аст.