Сураи Ан-Наджм — Оят 61

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмишро талаб мекунанд:

— «سَامِدُونَ» (сомидун): ин ҷамъи исми фоил аз решаи «سَمَدَ» аст, ки маънои ғофил будан, бекор ва бепарво нишастан, саргарм шудан ба чизҳои беҳуда ва рӯй гардондан аз ҳақро дорад. Баъзе муфассирон онро ба маънои сурудхонӣ ва бозигӣ ҳам шарҳ додаанд, аммо маънои аслӣ ғафлат ва бепарвоӣ аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар идомаи сарзаниши мушрикон мефармояд, ки онҳо ҳангоми шунидани Қуръон на танҳо ба он гӯш намедиҳанд ва аз он баҳра намегиранд, балки дар ҳолати ғафлат ва бепарвоӣ қарор доранд. Онҳо аз ин китоби осмонӣ рӯй мегардонанд, ба он аҳамият намедиҳанд ва худро ба чизҳои беҳудаву бозича саргарм кардаанд. Ин оят ҳамчун огоҳии ҷиддӣ ба онҳост, ки аз ин бепарвоӣ даст кашанд ва ба сухани Худо гӯш диҳанд, зеро ғафлат аз Қуръон сабаби ҳалокат ва дурӣ аз роҳи рост мегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; гӯш додан ба он дилро зинда ва рӯҳро равшан месозад.

— Худованд бандагонашро дӯст медорад ва онҳоро аз ғафлат огоҳ мекунад, то дар торикӣ намонанд.

— Рӯй гардондан аз Қуръон ва саргарм шудан ба беҳудагиҳо сабаби зиён ва пушаймонӣ дар дунёву охират аст.

— Ислом даъват мекунад, ки инсон вақти худро ба чизҳои судманд сарф кунад ва аз бепарвоӣ нисбат ба охират эмин набошад.

— Ҳар кас ба Қуръон рӯ оварад ва бо дили бедор онро бишнавад, роҳи наҷот ва оромиши ҳақиқиро меёбад.