Сураи Аль-Камар — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• اقْتَرَبَتِ: наздик шуд, фаро расид.
• السَّاعَةُ: рӯзи қиёмат, ки вақти он муайян аст.
• انشَقَّ: ду пора шуд, шикофт.
• الْقَمَرُ: моҳтоб.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки рӯзи қиёмат бисёр наздик шудааст ва ин ҳақиқатро бо нишонае бузург тасдиқ мекунад: моҳтоб ду пора шуд. Ин воқеа дар замони Паёмбар (с) рӯй дод, вақте ки кофирони Макка аз ӯ аломате талаб карданд, то ростқавлии ӯро бибинанд. Паёмбар (с) ба Худо дуо кард ва Худо ин мӯъҷизаро нишон дод — моҳ ба ду қисм шикофт ва мардум онро бо чашмони худ диданд. Ин ҳодиса далели равшани қудрати Худованд ва ростқавлии Паёмбар (с) буд. Ҳамин тавр, оят ҳам наздикии қиёматро ёдовар мешавад ва ҳам як мӯъҷизаи ҳиссиро тасвир мекунад, ки барои аҳли Макка ҳуҷҷат ва далел гардид.

1. Фоидаҳои оят:

• Рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва наздик аст, бинобар ин инсон бояд ҳамеша омода бошад ва амалҳои нек анҷом диҳад.
• Худованд бар ҳар чиз қодир аст; Ӯ метавонад табиатро тағйир диҳад ва мӯъҷиза нишон диҳад, то бандагонашро ҳидоят кунад.
• Мӯъҷизаҳои Паёмбар (с) далели равшани паёмбарӣ ва ростқавлии ӯ ҳастанд ва имонро дар дилҳо мустаҳкам мекунанд.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи охират ва рӯзи ҳисоб даъват мекунад, то аз ғафлат дурӣ ҷӯем ва ба сӯи Худо бозгардем.
• Қуръон ҳақиқатро бо далелҳои возеҳ баён мекунад ва барои касе, ки ҷустуҷӯи ҳақ дорад, роҳи ҳидоятро равшан месозад.