Сураи Аль-Камар — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَسَّرْنَا»: осон кардем, сабук гардондем.

— «لِلذِّكْرِ»: барои ёд кардан, панд гирифтан ва таваҷҷуҳ намудан.

— «مُّدَّكِرٍ»: касе ки панд мегирад, аз ғафлат бедор мешавад ва аз он ибрат меомӯзад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки Қуръони Каримро барои ёд кардан ва панд гирифтан бисёр осон гардондааст. Ҳам лафзҳои он барои хондан ва азёд кардан сабук аст, ҳам маъноҳояш барои фаҳмидан ва андеша кардан равшан ва дастрас аст. Ҳар касе ки хоҳиши ҳақро дошта бошад, метавонад аз он баҳра гирад, мавъизаҳои онро бишнавад ва аз ғафлат бедор шавад. Пас, оё касе ҳаст, ки аз ин Қуръон панд гирад ва ба сӯи Худо рӯй оварад? Ин оят мардумро ба хондани Қуръон, омӯхтани он ва омӯзонидани он ба дигарон ташвиқ мекунад, зеро Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва роҳнамоист барои ҳар касе ки хоҳони ростӣ ва наҷот аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон китоби осон ва фаҳмост; Худо худ онро барои бандагонаш сабук гардондааст, то ҳама битавонанд аз он баҳра гиранд.

— Ҳар кас метавонад бо нияти пок ба Қуръон рӯ оварад ва аз он панд гирад; барои ин илми зиёд ё мақоми баланд шарт нест.

— Қуръон танҳо барои хондан нест, балки барои андеша кардан, ёд гирифтан ва дар зиндагӣ амал кардан аст.

— Дар ин оят даъвати мулоим ва пурмеҳр ба сӯи Қуръон ҳаст: «Пас оё касе ҳаст, ки панд гирад?» — яъне ҳар фард метавонад имрӯз оғоз кунад ва аз ин ганҷи бебаҳо баҳраманд шавад.

— Қуръон роҳи наҷот ва саодат дар дунё ва охиратро нишон медиҳад; ҳар кӣ ба он часпад, гумроҳ намешавад.