Сураи Аль-Камар — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• فَكَيْفَ: Пас чӣ гуна, чӣ тавр.
• عَذَابِي: Азоби Ман, ҷазои Ман.
• نُذُرِ: Огоҳиҳои Ман, бимдиҳиҳои Ман (ҷамъи "назир" — огоҳкунанда).

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ таоло қиссаҳои қавмҳои пешинаро — қавми Нӯҳ, Од, Самуд, қавми Лут ва дигаронро — баён кард, ки чӣ гуна онҳо паёмбарони Худро дурӯғ бароварданд ва ба сарнавишти даҳшатнок гирифтор шуданд, дар ин оят мефармояд: "Пас чӣ гуна буд азоби Ман ва огоҳиҳои Ман?" Яъне, биандешед ва бибинед, ки азоби Ман бар онҳое ки кофир шуданд ва паёмбарони Маро дурӯғ бароварданд, чӣ гуна сахт ва дардовар буд! Ва огоҳиҳои Ман ба дигарон чӣ гуна ба амал баромад! Ин савол барои он аст, ки инсонҳо андеша кунанд ва аз сарнавишти онҳо ибрат гиранд. Аллоҳ таоло ин ҷумларо такрор ба такрор зикр мекунад, то ки мардумро ба ҳайрат оварад ва андозаи ҳалокати онҳоро бузург нишон диҳад, то ки ҳеҷ кас ба худ ибрат гирад ва аз роҳи инкор дур шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Аллоҳ ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад.
• Қиссаҳои уқубати қавмҳои пешина барои мо дарс ва ибратанд, то ки мо роҳи онҳоро такрор накунем.
• Аллоҳ таоло одил аст: ваъдаи азоб бар кофирон ва дурӯғбароварандагон ҳатман ба амал меояд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон ва рисолати онҳо имон оварем ва аз огоҳиҳои Аллоҳ таоло ғофил нашавем.
• Дар ин оят раҳмату ҳикмати Аллоҳ таоло намоён аст: Ӯ пеш аз азоб огоҳ мекунад, то ки мардум тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Ин оят моро ба сӯи андеша ва тафаккур дар бораи оқибати амалҳои худ даъват мекунад, то ки мо дар дунё некӯкор бошем ва дар охират наҷот ёбем.