Сураи Аль-Камар — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• كَذَّبَتْ — дурӯғ баровард, инкор кард.
• ثَمُود — номи қавми Салеҳ (алайҳис-салом), ки дар замони қадим дар минтақаи Ҳиҷр зиндагӣ мекарданд.
• بِالنُّذُرِ — ҷамъи «نَذِير» аст, яъне огоҳиҳо, бимдиҳиҳо ва оятҳое, ки барои огоҳ кардани онҳо омада буданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки қавми Самуд — қавми Салеҳ (алайҳис-салом) — он огоҳиҳо ва бимдиҳиҳоеро, ки барои онҳо фиристода шуда буд, дурӯғ бароварданд ва инкор карданд. Онҳо ба ҷои он ки даъвати паёмбари худро бипазиранд ва аз оқибати бад битарсанд, ҳақро рад карданд ва дар саркашӣ идома доданд. Онҳо мегуфтанд: оё мо ба як шахси оддии аз худамон монанд пайравӣ кунем, дар ҳоле ки мо ҷамоати бисёрем ва ӯ танҳост? Ин сухан нишонаи ғурур ва худписандии онҳо буд. Ҳамин тавр, онҳо паёмбари Худоро дурӯғ бароварданд ва аз роҳи рост дур шуданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дурӯғ баровардани паёмбарон ва инкор кардани огоҳиҳои Худованд оқибати бад дорад.
• Худованд таърихи қавмҳои гузаштаро барои ибрат овардааст, то мо аз онҳо панд гирем ва роҳи онҳоро такрор накунем.
• Ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ ва гӯш додан ба даъвати ҳақ даъват мекунад.
• Қуръони Карим китоби ҳидоят аст ва дар он саргузашти қавмҳо барои огоҳии инсонҳо баён шудааст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақро инкор кардан аз ғурур ва худписандӣ сарчашма мегирад, ва ин сифатҳо инсонро аз роҳи рост дур мекунанд.