Сураи Аль-Вакиа — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

• ظِلّ (зилл): соя, соябон.
• مَمْدُود (мамдуд): дарозкардашуда, паҳншуда, давомнок.

1. Тафсири оят:

Худованд дар тавсифи неъматҳои аҳли ростӣ (аҳли ҷаннат) мефармояд, ки барои онҳо сояи паҳншуда ва давомнок омода аст. Ин соя на монанди сояҳои дунёст, ки бо ҳаракати офтоб тағйир меёбад ва ё бо гузашти вақт аз байн меравад. Балки сояи ҷаннат доимӣ ва ҳамешагӣ аст, ҳеҷ гоҳ кам намешавад ва аз байн намеравад. Ин соя сардӣ ва роҳатро ба аҳли ҷаннат мебахшад ва онҳо дар зери он орому осуда ҳастанд. Ин неъмат қисми неъматҳои бузурги ҷаннат аст, ки Худованд барои бандагони некӯкори худ омода кардааст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷаннат ҷои роҳат ва осудагии комил аст, ки дар он ҳеҷ ранҷу азоб нест.
• Худованд барои бандагони солеҳ неъматҳои бузург омода кардааст, ки чашм надида ва гӯш нашунида ва ба дили инсон нагузаштааст.
• Ин неъматҳо моро водор мекунанд, ки ба Худованд итоат кунем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем, то ба ин саодати абадӣ ноил гардем.
• Ёдовар мешавад, ки неъматҳои дунё гузаронандаанд, аммо неъматҳои охират абадӣ ва пойдор мебошанд.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи охират ва омодагӣ барои он равона мекунад ва дар дил умеди раҳмати Худовандро зиёд мегардонад.