Аль-Вакиа сүрәсе — Аять 30

Сүзләрнең мәгънәләре:

• ظِلٍّ — күләгә.
• مَّمْدُودٍ — сузылган, озын, өзлексез дәвам итүче.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә әһле-җәннәткә, ягъни уң тараф ияләренә хас булган нигъмәтләрнең берсе турында хәбәр бирә. Ул — сузылган, өзлексез күләгә. Бу күләгә гади түгел, ә бик озын һәм даими, ул беркайчан да бетми, кыскармый, кояш астында юкка чыкмый. Җәннәттәге бу күләгә — дөньядагы күләгә кебек түгел, ул мәңгелек, аның өстендәге нигъмәтләр беркайчан да туктамый. Бу — Аллаһы Тәгаләнең мөэмин бәндәләренә әзерләгән рәхәт тормышның бер өлеше, анда аларга бернинди авырлык, эсселек яки арыганлык ирешмәячәк.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Җәннәт нигъмәтләре мәңгелек һәм камил, аларда бернинди кимчелек юк.
• Аллаһы Тәгаләнең рәхмәте киң — Ул бәндәләренә дөньяда күз алдына да китерә алмаслык рәхәтлекләр әзерләгән.
• Мөэминнәр өчен бу аять — өмет һәм шатлык чыганагы, аларны изге гамәлләргә дәртләндерә, чөнки аларны көткән мәңгелек тормыш искиткеч матур.