Сураи Аль-Вакиа — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «Талҳ»: дар ин ҷо ба маънои дарахти мавз (банан) аст, чунон ки аксари муфассирон гуфтаанд.

— «Манзуд»: яъне бори дарахт аз поён то боло рӯйи ҳам чида шуда, зич ва пайдарпай аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи неъматҳои аҳли саодат — асҳоби ямин — дар биҳишт аст. Худованд пас аз зикри дарахти сидр (ки хор надорад) ва дигар неъматҳо, дарахти мавзро ёд мекунад, ки мевааш аз боло то поён ба таври зич ва пайдарпай овезон аст. Ин дарахт дар биҳишт на танҳо меваи фаровон дорад, балки меваҳояш ба ҳам наздик ва рӯйи ҳам чида шудаанд, то биҳиштиён бе заҳмат ва ранҷ ба он дастрасӣ пайдо кунанд. Ин тасвир нишонаи фарогирии неъмат ва фаровонии он аст, ки ҳеҷ кас наметавонад онро пурра тавсиф кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба ёдоварии неъматҳои биҳишт ва андеша дар бораи охират тарғиб мекунад, то дилҳо ба сӯи некӯкорӣ ва тоат майл кунанд.

— Нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагони солеҳ неъматҳои беҳисоб ва омодаро ато мекунад, ки ин аз раҳмати васеи Ӯст.

— Дарёфтем, ки биҳишт ҷои оромӣ, фаровонӣ ва лаззат аст, на ҷои ранҷу машаққат; ин боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.

— Ин тасвирҳо моро водор мекунад, ки ба Қуръон боварӣ оварда, ба ваъдаҳои Худованд такя кунем ва дар роҳи ба даст овардани ин неъматҳо кӯшиш намоем.