Surja Et-Talak — Ajet 8

Kuptimet e fjalëve:

• عاتَتْ (Atet): u tregua kryeneçe, nuk iu bind dhe u soll me mendjemadhësi.
• حِسَابًا شَدِيدًا (Hisaben shdidën): llogari e ashpër dhe e rreptë, ku nuk falet asnjë gabim i vogël.
• عَذَابًا نُكْرًا (Adhaben nukrën): dënim i tmerrshëm, i paparë dhe i pazakontë në ashpërsinë e tij.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon për shumë fshatra dhe qytete që ishin kryeneçe dhe nuk iu bindën urdhrit të Zotit të tyre dhe urdhrit të të dërguarve të Tij. Ata vazhduan në tiraninë dhe mosbesimin e tyre, duke u treguar mendjemëdhenj ndaj thirrjes së drejtësisë. Prandaj Allahu i llogariti ata me një llogari të ashpër, ku nuk i la pa u marrë në pyetje për asnjë vepër të keqe, as të vogël as të madhe. Më pas i dënoi me një dënim të tmerrshëm e të paparë, si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. Ata e shijuan pasojën e keqe të kryeneçësisë dhe mosbesimit të tyre, dhe fundi i tyre ishte shkatërrimi dhe humbja e madhe, një humbje që nuk ka humbje pas saj.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Kryeneçësia dhe mosbindja ndaj Allahut dhe të dërguarve të Tij është shkak i dënimit dhe shkatërrimit, si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër.
2. Allahu është i drejtë në llogarinë e Tij; Ai nuk i lë padrejtësitë pa u marrë në pyetje, madje edhe ato të voglat.
3. Ky ajet na tërheq vërejtjen që të mos mashtrohemi nga fuqia dhe pasuria e kësaj bote, sepse dënimi i Allahut mund të vijë papritur.
4. Historia e popujve të kaluar është mësim për ne; duhet të marrim këshillë nga fundi i tyre tragjik dhe t'i kthehemi bindjes ndaj Allahut para se të na vijë dënimi.
5. Mëshira e Allahut është e madhe, por dënimi i Tij është gjithashtu i ashpër; prandaj duhet të jemi gjithmonë në mes të frikës dhe shpresës, duke u përpjekur t'i bindemi Atij dhe t'i lutemi për falje.