Сураи Аль-Араф — Оят 206

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لا يستكبرون: гардан намекашанд, худро бартар намедонанд.
• يسبحونه: Ӯро пок медоранд аз ҳар чизе, ки ба Ӯ намешояд.
• يسجدون: саҷда мекунанд, яъне танҳо ба Ӯ ибодат мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, онҳое ки дар назди Парвардигори ту ҳастанд — яъне фариштагон — аз ибодати Ӯ гардан намекашанд ва худро аз он бартар намедонанд. Онҳо фармонҳои Ӯро бо фурӯтанӣ иҷро мекунанд ва ҳеҷ гоҳ аз ибодат хаста намешаванд. Фариштагон шабу рӯз Ӯро пок медоранд аз ҳар чизе, ки сазовори ҷалоли Ӯ нест, ва танҳо ба Ӯ саҷда мекунанд, ба Ӯ шарик намеоранд. Ин оят ишораест ба он ки бандагони муъмин низ бояд аз фариштагон ибрат гиранд ва дар ибодати Худо фурӯтан бошанд, на мутакаббир.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ибодати Худо бояд бо фурӯтанӣ ва ихлос анҷом дода шавад, на бо такаббур.
• Фариштагон намунаи олии итоат ва ибодатанд; онҳо ҳеҷ гоҳ аз зикру саҷда хаста намешаванд.
• Такаббур аз ибодат сабаби дур шудан аз раҳмати Худост.
• Тасбеҳ ва саҷда ду воситаи муҳими наздикӣ ба Парвардигоранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар намоз ва зикр устувор бошем ва Худоро танҳо ибодат кунем.
• Худованд бандагони фурӯтанро дӯст медорад ва барои онҳо дараҷаҳои баланд омода кардааст.