Əraf surəsi — Ayə 206

﴿إِنَّ الَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ ۩﴾

Kəlmələrin mənaları:

• İnnəlləzinə ində Rəbbikə – “Rəbbinin yanında olanlar” – burada mələklər nəzərdə tutulur.
• Lə yəstəkbirunə – “təkəbbür göstərməzlər, özlərini böyük saymazlar”.
• Yüsəbbihunə – “Onu (Allahı) hər cür nöqsandan, eyibdən və şəriklərdən uzaq tutub təqdis edirlər”.
• Ləhu yəscudun – “Yalnız Ona səcdə edirlər”.

Təfsir:

Ey Peyğəmbər! Rəbbinin yanında olanlar – yəni mələklər – Ona ibadət etməkdən təkəbbür göstərməzlər, özlərini böyük sayıb ibadətdən üz çevirməzlər. Əksinə, onlar Allahın əmrlərinə tam itaət edir, gecə-gündüz Onu hər cür nöqsandan, eyibdən, şərik və bənzərdən uzaq tutaraq təqdis edir, Onu təsbih edirlər. Onlar yalnız Allaha səcdə edir, yalnız Ona ibadət göstərirlər. Bu, mələklərin vəziyyətini bəyan etməklə yanaşı, insanlara da bir dərs və öyüddür – əgər mələklər bu qədər uca məqamda olmalarına baxmayaraq Allaha təvazökarlıqla ibadət edirlərsə, biz insanlar daha çox təvazökarlıq göstərməli, təkəbbürdən uzaq olmalıyıq.

Bu ayəni oxuyanda və ya eşidəndə səcdə etmək tövsiyə olunur – bu, Allahın əzəməti qarşısında öz acizliyimizi etiraf etmək və Ona olan sevgimizi, itaətimizi ifadə etməkdir. Səcdə, bəndənin Allaha ən yaxın olduğu andır. Gəlin biz də mələklər kimi təkəbbürdən uzaq olaq, Allaha ixlasla ibadət edək və Onun qarşısında səcdəyə qapanaraq Ondan rəhmət diləyək. Çünki Allah təvazökarları sevir, təkəbbürlüləri isə sevməz. Bu ayə bizə göstərir ki, ibadət və səcdə insanı ucaldır, təkəbbür isə alçaldır. Allahın rəhmətinə nail olmaq üçün Ona təvazökarlıqla yönəlmək lazımdır.