Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «المُزَّمِّل»: касе ки худро дар либос печидааст, яъне касе ки ҷомаи худро ба худ мепечад ва мепӯшад.

1. Тафсири оят:

Эй касе ки худро дар либосаш печидаӣ ва ба хоб рафтаӣ! Ин оят ба Паёмбар (с) муроҷиат аст, ки дар аввали даъват баъзан аз шадидии ваҳй ва таъсири он худро дар либос мепечид. Худованд ӯро бо ин лақаб мухотиб қарор медиҳад ва сипас дастур медиҳад, ки барои ибодат ва қиёми шабона омода шавад. Яъне эй печида дар ҷома, аз хоб бархез ва ба намоз дар шаб биист, зеро ин қиём барои қалби ту қувват ва барои рисолати ту омодагӣ меорад. Ин муроҷиат бо меҳрубонӣ ва эҳтиром аст, на бо сарзаниш, ва он Паёмбарро ба сӯи ибодат ва наздикӣ ба Парвардигор ҳидоят мекунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро бо номҳои ҳолашон мухотиб мешавад ва ин лутфу меҳрубонии Ӯро ифода мекунад.

— Қиёми шаб ва ибодат дар танҳоӣ воситаи қувват гирифтани рӯҳ ва поксозии дил аст.

— Паёмбар (с) намунаи олии ибодат ва сабр дар роҳи даъват аст, ки моро ба пайравӣ аз ӯ тарғиб мекунад.

— Ин оят моро меомӯзад, ки ҳангоми хастагӣ ва мушкилӣ ба ҷои ноумедӣ ба ибодат ва дуо рӯй оварем.

— Қуръон бо услуби нарм ва меҳрубонона одамонро ба хайр ва ибодат даъват мекунад, ки ин дилҳоро ба ислом наздик месозад.