Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «قُمِ» — феъли амр аз решаи «қиём», яъне бархез ва ба намоз ист.
• «اللَّيْلَ» — шаб, ки ин ҷо ба маънои вақти шаб аст.
• «إِلَّا قَلِيلًا» — ба ҷуз андаке, яъне қисми ками шаб.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) ва ба воситаи ӯ ба мӯъминон фармон медиҳад, ки шабро ба намоз бархезанд, аммо на тамоми шабро, балки қисми зиёди онро — ба ҷуз андаке аз он. Ин даъват ба намози шабона ишора мекунад, ки дар аввали ислом бар мусулмонон воҷиб буд ва онҳо бояд қисми зиёди шабро ба ибодат мегузарониданд. Ҳикмати ин фармон он аст, ки банда дар оромии шаб, ки ҳама хобанд ва ғавғо нест, ба Худои худ наздик шавад, дилро бо зикру тиловати Қуръон зинда кунад ва аз дунёи машғулиятҳо фурсате барои охират пайдо кунад. Дар ин оят таъкид шудааст, ки ин қиём набояд ба машаққати тоқатфарсо ва аз ҳад зиёд бианҷомад, балки бояд андоза ва мизон дошта бошад, то банда тавонад бар он мудовим бошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини меҳрубонӣ аст: Худованд ҳатто дар ибодат андозаро нигоҳ медорад ва аз бандаи худ чизи тоқатфарсо талаб намекунад.
• Намози шабона роҳи наздикӣ ба Худованд ва покии дил аст; он ба инсон оромиши рӯҳӣ ва қуввати маънавӣ мебахшад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки вақти шабро ғанимат донем ва онро ба зикру ибодат зинда кунем, зеро ин вақт аз ҳама вақтҳо барои муноҷот муносибтар аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом бар асоси осонӣ ва тавозун бунёд шудааст ва ҳар кас метавонад ба андозаи тавони худ ба Худо наздик шавад.