Сураи Аль-Муддассир — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «وَلِرَبِّكَ»: ва барои Парвардигорат, яъне барои ризои Ӯ ва барои иҷрои фармони Ӯ.

— «فَاصْبِرْ»: пас сабр кун, яъне устувор бош ва аз душвориҳо нагурез.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки барои Парвардигори худ сабр кунанд. Ин сабр маънои васеъ дорад: сабр бар иҷрои тоъатҳо ва ибодатҳо, сабр бар тарки гуноҳҳо ва ҳаромҳо, ва сабр бар душвориҳо, озорҳо ва машаққатҳое, ки дар роҳи даъват ба сӯи Худо ва дар роҳи ҳақ пеш меоянд. Яъне сабри ту набояд барои ризои мардум, барои ситоиш ё барои манфиати шахсӣ бошад, балки танҳо барои ризои Парвардигорат ва барои иҷрои фармони Ӯ бошад. Ин оят ба Паёмбар (с) таскин медиҳад, ки дар роҳи таблиғи даъват ва расонидани паёми Худо аз озор ва мухолифати душманон натарсад ва устувор бимонад. Ҳамчунин ба ҳар мӯъмин дарс медиҳад, ки дар ҳаёти худ ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо сахтиҳо ва озмоишҳо, сабри худро барои Худо холис гардонад ва аз Ӯ подош умедвор бошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки диндории ҳақиқӣ бо сабр ва устуворӣ алоқаманд аст, ва Худо бандагони сабурро дӯст медорад.

— Сабр барои Худо сабаби баланд шудани дараҷа ва ба даст овардани подоши бузург дар охират мегардад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ниятҳои худро холис гардонем ва ҳамаи амалҳоро барои ризои Парвардигор анҷом диҳем, на барои мардум.

— Қуръон бо чунин оятҳои кӯтоҳ ва пурмаъно ба мо роҳи осони зиндагии пурсабр ва пурфайзро нишон медиҳад, ки ин худ лутфест аз ҷониби Худо ба бандагонаш.