Сураи Аль-Муддассир — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• نُقِرَ: нақра зада шуд, дамида шуд.
• النَّاقُورِ: шох, сур — он асбобе, ки Исрофил (алайҳис-салом) дар он медамад.

1. Тафсири оят:

Пас ҳангоме ки дар шох дамида шавад — яъне нафаси дуюми сур, ки Исрофил (алайҳис-салом) онро менавазад, он рӯз рӯзи қиёмат аст. Дар он лаҳза ҳамаи мардум аз қабрҳо барои ҳисобу китоб бархеста мешаванд. Ин нафаса барои кофирон бисёр сахту вазнин аст, зеро онҳо наметавонанд аз ҳисобу китоб ва даҳшатҳои он рӯз халос шаванд. Ҳаққо ки ин рӯз рӯзи ҷазо ва подош аст, ва ҳеҷ кас аз он ҷо наметавонад фирор кунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳатман хоҳад омад.
• Вақте ки дар шох дамида мешавад, ҳамаи одамон барои ҳисоб бармехезанд, пас бояд ҳар кас худро барои он рӯз омода созад.
• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки агар дар дунё бо имон ва амали нек зиндагӣ кунанд, дар он рӯз барояшон осонӣ хоҳад буд.
• Ва ба кофирон ҳушдор медиҳад, ки он рӯз барояшон бисёр вазнин аст ва наметавонанд аз ҷазои Худо халос шаванд.
• Ин оят моро ба ёди неъматҳои Худо ва адолати Ӯ дар рӯзи қиёмат меорад, ки ҳар кас мувофиқи амали худ подош ё ҷазо мегирад.