Сураи Аль-Муддассир — Оят 9

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «فَذَٰلِكَ»: пас он, яъне он вақт.

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «عَسِيرٌ»: сахт, душвор, вазнин.

1. Тафсири оят:

Пас он вақт, ки дар сур нафас медаванд ва ҳамаи мардум барои ҳисобу китоб зинда мешаванд, он рӯз рӯзи қиёмат аст — рӯзе, ки бағоят сахт ва вазнин аст. Ин рӯз барои кофирон хеле душвор мебошад, зеро онҳо наметавонанд аз сахтиҳои ҳисобу китоб ва ҳавлиҳои он рӯз халос шаванд. Ҳамин тавр, ин оят ба мо мефаҳмонад, ки рӯзи қиёмат рӯзи санҷиши бузург аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад, ки ҳар як инсон бояд барои он омода бошад.

— Он моро тарғиб мекунад, ки дар дунё амалҳои нек анҷом диҳем, то дар он рӯзи сахт ба мо осонӣ бошад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо ҳатмист ва ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб наметавонад гурезад.

— Ва моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ пайравӣ кунем, то дар он рӯзи душвор аз раҳмати Худо баҳраманд гардем.