Сураи Аль-Муддассир — Оят 10

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «عَلَى»: бар, барои.

— «الْكَافِرِينَ»: кофирон, яъне онҳое ки ба Худо ва паёмбаронаш имон наовардаанд.

— «غَيْرُ يَسِيرٍ»: осон нест, душвор аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина дар бораи рӯзи қиёмат аст. Он рӯз, ки дар он карнай навохта мешавад ва ҳамаи мардум барои ҳисобу китоб зинда мешаванд, барои кофирон рӯзи бисёр сахт ва душвор аст. Онҳо наметавонанд аз сахтиҳои он рӯз, аз ҳисобу китоб ва даҳшатҳои он халос шаванд. Барои онҳое ки ба Худо ва паёмбаронаш имон наовардаанд, он рӯз ҳеҷ гуна осонӣ надорад, балки кори онҳо бисёр душвор ва танг аст. Ҳамин тавр, он рӯз барои мӯъминон осон гардонида мешавад, аммо барои кофирон бисёр вазнин ва ногувор аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи одамон барои ҳисобу китоб зинда мешаванд.

— Имон ба Худо ва паёмбаронаш сабаби осон шудани ҳисобу китоб дар рӯзи қиёмат мегардад.

— Кофарӣ ва инкор кардани ҳақиқат боиси душворӣ ва азоб дар он рӯз мешавад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем.

— Ислом дини раҳмат аст ва ба мо роҳи наҷотро нишон медиҳад, то ки дар рӯзи қиёмат осонӣ ва хушбахтӣ пайдo кунем.