Сураи Абаса — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «صُحُفٍ»: ҷамъи «саҳифа», яъне варақҳо ё номаҳое, ки дар онҳо чизе навишта мешавад.

— «مُّكَرَّمَةٍ»: гиромӣ, эҳтиромшуда, арҷманд.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони Карим дар саҳифаҳо ва варақҳои гиромӣ ва эҳтиромшуда ҷой гирифтааст. Ин саҳифаҳо назди Худованд мақоми баланд доранд ва аз ҳар гуна олудагӣ, камӣ ва зиёдатӣ пок ҳастанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин саҳифаҳо «Лавҳи Маҳфуз» аст — он китобе, ки ҳамаи чизҳо дар он сабт шудааст ва назди Парвардигор макоми олӣ дорад. Ин оят бузургии Қуръонро нишон медиҳад, ки он дар ҷои бениҳоят муқаддас ва арҷманд нигоҳ дошта шудааст ва аз ҷониби фариштагони гиромӣ навишта шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби оддӣ нест, балки каломи Худованд аст, ки дар саҳифаҳои гиромӣ ва пок нигоҳ дошта шудааст. Ин бояд дар дили мо эҳтиром ва муҳаббат ба Қуръонро зиёд кунад.

— Вақте мефаҳмем, ки Қуръон дар назди Худованд чунин мақоми баланд дорад, мо низ бояд онро бо эҳтиром хонем, омӯзем ва ба он амал кунем.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки Қуръон ҳамеша маҳфуз ва пок мондааст ва ҳеҷ гоҳ тағйир нахоҳад ёфт, зеро Худованд худ онро нигоҳ доштааст.

— Муҳаббат ба Қуръон ва пайравӣ аз он роҳи наздикшавӣ ба Худованд ва бахтмандии дунёву охират аст.