Сураи Абаса — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• مَّرْفُوعَةٍ — баландбардошташуда, баландқадр, дорои мартабаи олӣ.
• مُّطَهَّرَةٍ — покизашуда, аз ҳар гуна олудагӣ ва нопокӣ пок.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи он саҳифаҳои муқаддас аст, ки Қуръони Карим дар онҳо навишта шудааст. Он саҳифаҳо дар назди Худованд мартабаи баланд ва ҷойгоҳи олӣ доранд ва аз ҳар гуна олудагӣ, нопокӣ, камӣ ва зиёдатӣ пок ҳастанд. Яъне, ин саҳифаҳо на танҳо аз чиркинӣ ва палидӣ эмин ҳастанд, балки аз дастрасии шайтонон ва ҳар гуна таҳрифу тағйир низ маҳфузанд. Онҳо дар ҷойи баланд қарор доранд ва арзишу эътибори бузург доранд. Ин васф баёнгари он аст, ки Қуръони Карим китоби бузургвор ва муқаддас аст, ки Худованди Мутаъол онро дар саҳифаҳои покиза ва баландмартаба фурӯ фиристодааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Қуръони Карим китоби бузургвор ва муқаддас аст ва бояд онро бо эҳтиром ва арҷгузорӣ қарор гирифт.
• Покиза будани саҳифаҳои Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳангоми хондан ва нигоҳ доштани он покизагӣ ва эҳтиромро риоя кунем.
• Баландмартаба будани Қуръон дар назди Худованд ба мо мефаҳмонад, ки пайравӣ ба ин китоб сабаби баландшавии мартабаи инсон дар дунё ва охират мегардад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи Қуръон ҷалб мекунад ва меҳру муҳаббатро нисбат ба ин китоби осмонӣ зиёд мегардонад.