Сураи Абаса — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• «فَمَن»: пас ҳар кас.
• «شَاءَ»: хоҳиш кард, ирода намуд.
• «ذَكَرَهُ»: онро ба ёд овард, панд гирифт.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима идомаи суханони Парвардигор дар бораи Қуръони азимушшаън аст, ки дар оятҳои пештар сифатҳои он баён шуда буд. Худованд мефармояд: ҳар касе ки бихоҳад, метавонад ин Қуръонро ба ёд оварад ва аз он панд гирад. Яъне ҳидоят ва пандгирӣ аз Қуръон ба хоҳиш ва иродаи худи инсон вобаста аст; ҳар кас роҳи рост ва саодатро бихоҳад, метавонад тавассути ин китоби муборак ба он расад ва аз мавъизаҳои он баҳраманд шавад. Қуръон китобест пурҳикмат, ки дар саҳифаҳои гиромиқадр ва пок нигоҳ дошта шудааст, бо дастони фариштагони наҷиб навишта мешавад ва аз ҳар гуна олудагӣ ва камбудиву зиёдатӣ эмин аст. Пас ҳар кас бихоҳад, метавонад аз ин чашмаи зулол об нӯшад ва дили худро бо ёди Худо равшан гардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон барои ҳамаи мардум дастрас ва омӯзанда аст ва ҳар кас метавонад аз он баҳра гирад.
• Худованд инсонро маҷбур намекунад, балки роҳи ҳидоятро ба хоҳиши худи ӯ вогузор мекунад, то ин ки инсон бо ихтиёри худ некӣ ва саодатро интихоб намояд.
• Қуръон китоби пок ва бузургвор аст, ки дар назди Худо ҷои баланд дорад ва бояд бо эҳтиром ва иродат ба он муносибат кунем.
• Ҳар кас ба андозаи хоҳиш ва талоши худ аз Қуръон баҳра мебарад; ҳар ки бихоҳад, метавонад бо пайравӣ аз он ба роҳи рост ҳидоят ёбад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро ҳамеша ба ёд дошта бошем, онро бихонем ва аз пандҳои он дар зиндагии худ истифода барем.