Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

— «Китоб»: навишта, сабтнома.

— «Марқум»: навишташуда, сабтшуда, хатти равшан ва устувор дошта.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешин дар бораи сарнавишти бадкорон аст. Худованд мефармояд, ки сарнавишти онҳо дар китобе навишта шудааст, ки он сабти қатъӣ ва тағйирнопазир аст. Ин китоб навишташуда ва равшан аст; дар он ҳеҷ чиз фаромӯш намешавад ва ҳеҷ чиз аз он кам ё зиёд намегардад. Ҳамаи аъмоли бадкорон дар он сабт шудааст ва то рӯзи ҷазо боқӣ мемонад, то ки онҳо мувофиқи он ҳисобу китоб шаванд ва ҷазои худро бибинанд. Ин китоб нишонаи адлу ҳикмати Худованд аст, ки ҳеҷ амалеро бесабт намегузорад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҳамаи аъмоли ӯ — накӯ ё бад — сабт мешавад ва ҳеҷ чиз пинҳон намемонад. Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳушёр бошад ва аз гуноҳ эҳтиёт кунад.

— Адлу ҳикмати Худовандро нишон медиҳад: ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад ва ҳеҷ зулме намешавад.

— Инсонро ба тавба ва ислоҳи худ ташвиқ мекунад, зеро то дами марг имкони некӣ кардан ва сабти аъмоли нек дар он китоб вуҷуд дорад.

— Бовар ба ин китоб ва рӯзи ҳисоб ба дили инсон оромиш ва умед мебахшад, ки адлу ҳақиқат ҳатман барқарор мешавад.