Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 10

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وَيْلٌ (вайл): ҳалокат, хорӣ ва азоби сахт.
• يَوْمَئِذٍ (явма изин): дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• لِّلْمُكَذِّبِينَ (лилмуказзибин): барои дурӯғбарандозон, яъне касоне ки ҳақро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург — рӯзи қиёмат — ҳалокат ва азоби дардовар барои он касонест, ки ҳақро дурӯғ мешуморанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки рӯзи ҷазо ва ҳисобро инкор мекунанд ва онро бовар надоранд. Ҳақро танҳо шахси золим ва гуноҳкор дурӯғ мешуморад — ҳамон касе ки ҳангоми хондани оятҳои Қуръон мегӯяд: «Инҳо афсонаҳои пешиниён аст». Ин гуфтаашон дуруст нест; балки ин сухани Худованд ва ваҳйи Ӯ ба паёмбараш мебошад. Гуноҳоне, ки онҳо мекунанд, дилҳояшонро пӯшонидааст ва ба ҳақиқат бовар кардан наметавонанд. Онҳо дар рӯзи қиёмат аз дидани Парвардигори худ маҳрум хоҳанд буд, сипас ба оташ дохил мешаванд ва азоби онро мечашанд, ва ба онҳо гуфта мешавад: «Ин ҳамон ҷазоест, ки шумо онро дурӯғ мешуморедед».

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят огоҳӣ медиҳад, ки дурӯғ шумурдани ҳақ ва рӯзи қиёмат оқибати бад дорад.
• Мӯъмин бояд Қуръонро сухани Худо донад ва ба он бовар кунад.
• Гуноҳ дилро сиёҳ мекунад ва аз пазируфтани ҳақ бозмедорад, пас бояд аз гуноҳ парҳез кард.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба рӯзи ҷазо бовар дошта бошем ва худро барои он рӯз омода созем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад, ва ин ба мӯъмин умед ва тасаллӣ мебахшад.