Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• «أَدْرَاكَ»: огоҳ кард туро, фаҳмонд ба ту.
• «سِجِّين»: номи ҷои танг ва сахтест дар оламҳои поён, ки амалҳои бад ва номаи гуноҳкорон дар он сабт мешавад ва он ҷои азобу маҳрумият аст.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) хитоб мекунад ва мефармояд, ки ту аз амиқии ҳақиқати «сиҷҷин» огоҳ нестӣ ва намедонӣ, ки он чӣ гуна ҷои танг, сахт ва пур аз азоб аст. Ин ном барои он ҷо гузошта шудааст, ки маҳдуд, торик ва фурӯ рафта дар зери заминҳост, ва он ҷойгоҳи сабти аъмоли бадкорона ва нишони сарнавишти бад барои гуноҳкорон аст. Ин оят азимат ва аҳамияти он ҷоро бузург мешуморад, то инсон биандешад, ки ҳар амали бад дар он ҷо сабт мешавад ва ҳеҷ чиз аз он пинҳон намемонад. Ҳамин гуна, ин оят бори дигар таъкид мекунад, ки сарнавишти бадкорон дар тангӣ, азоб ва маҳрумият аст, ва онҳо ба сӯи он ҷо сабт шудаанд, бидуни кам ё зиёд.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд бидонад, ки ҳар амали нек ва бад сабт мешавад ва ҳеҷ чиз аз назди Худованд пинҳон нест.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки аз гуноҳу бадкорӣ дурӣ ҷӯем ва ба сӯи некӣ ва тоъат рӯй оварем.
• Инсон бояд ҳамеша ба ёд дошта бошад, ки оқибати бадкорӣ тангӣ, азоб ва маҳрумият аст, ва ин моро ба тавба ва ислоҳи худ водор мекунад.
• Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба андеша дар бораи сарнавишти худ ва охират ҳидоят менамояд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳар амалро ба ҷои худ мегузорад, ва ин ба мо умед ва боварӣ мебахшад, ки адолати илоҳӣ ҳатман барқарор мешавад.